historia

Metoda Donalda Trumpa jest skuteczna – twierdzą jego zwolennicy. Wskazują na to, że chaos, maksymalizacja żądań, tworzenie poczucia niepewności i nieoznaczoności dają sukces. I podkreślają, że prezydent USA osiąga wymierne korzyści dla swojego kraju, którego interes jasno wskazywał jako najważniejszy. Przeniesienie do dyplomacji biznesowych metod osiągania dealu ma jednak pewne minusy.

Ciekawe, jak zgrabnie można, nie rozumiejąc sytuacji Polski w roku 1921, odwoływać się do niej, by dopiec Polakom w roku 2026. Trudne zadanie? Jarosław Kurski poradził sobie z nim znakomicie. Korzystając z „Pamiętników 1870-1920” Stanisława Stempowskiego, dowiódł, że tzw. pedagogika wstydu ma się w „Gazecie Wyborczej” doskonale.

Czy to wskutek dysproporcji aktorskich talentów, czy przez niezręczny sposób rozpisania dwóch głównych ról – Kelleya i Göringa – przez niemal cały seans „Norymbergi” odczuwałem większą sympatię do utytego Russella Crowe’a jako Göringa niż jego psychiatry granego przez Ramiego Maleka. A może co innego było tego przyczyną? Na przykład Wenezuela. Albo Grenlandia.

Czy zatrzymanie lidera Wenezueli Nicolása Maduro to powtórka z błędów popełnionych w Iraku, czy raczej świadomy powrót do XIX-wiecznej logiki amerykańskiej polityki siły? Choć wielu komentatorów porównuje operację USA do inwazji z 2003 roku, jej kontekst, cele i geografia wskazują na zupełnie inny precedens: Panamę 1990.

Rynek kolekcjonerski opiera się na wartości oznaczanej w pieniądzach. Mnie w rzeczach nie obchodzi ich cena, tylko historia, jaka za nimi stoi. Może właśnie w nieudolnej kopii albo w banalnym, zniszczonym przedmiocie odnajdziemy coś interesującego? – mówi Kora Tea Kowalska.

„Zgoda. Jest w tym geście szczypta ojcobójstwa. Ale nie większego niż to, które dokonuje się w każdym wspólnym domu, w którym młodzi decydują się, ku zgrozie rodziców, odnowić kuchnię” – Wojciech Stanisławski, historyk i krytyk literacki, pisze o decyzji prezydenta Karola Nawrockiego, by przenieść Okrągły Stół z Pałacu Prezydenckiego do Muzeum Historii Polski.

Odpowiedź Grzegorza Rossolińskiego-Liebe na głosy krytyki wobec jego książki o polskich burmistrzach w czasie wojny przenosi spór historyczny na planszę polityczną. Czemu ma służyć wyliczanie przez niemiecko-polskiego historyka na jednym wydechu IPN-u, Kanału Zero oraz Mateusza Morawieckiego?

Byli w różnym wieku, mieli różne plany na życie, ale cel jeden – niepodległość. Do jej odzyskania potrzebowali jednak wodza. Józef Piłsudski był grupy, która potem stała się trzonem 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, niekwestionowanym autorytetem.

W najnowszym numerze dwumiesięcznika wydawanego przez MSZ Federacji Rosyjskiej szef departamentu zajmującego się relacjami z Ukrainą Anton Postigow oraz były speechwriter Kremla, Dmitrij Demurin, opisują dzieje kolonialnego podboju Rosji przez Zachód, zapoczątkowanego, jak się okazuje, wyprawą Bolesława Chrobrego na Kijów.

Kiedy Jan Śpiewak pozostaje w swojej socjologicznej specjalizacji (w końcu ma doktorat), jego wywody pozostają przenikliwe. Ale gdy dotyka tematów historycznych, pojawiają się schody. I w pewnym momencie sam już nie dostrzega, że rośnie mu wielki, sarmacki wąs, a przy kontuszu błyska szabla.

PiS Jarosława Kaczyńskiego, skądinąd świetnie historię ojczystą znający, zamknął się w formacie piosenek na patriotycznej, szkolnej akademii. Partia Donalda Tuska, nawiasem mówiąc historyka, zachowuje się tak, jakby historia Polski zaczęła się w 2015 r.

Druga wojna światowa wywołała w Europie falę egalitarnych nastrojów. W Wielkiej Brytanii laburzyści połączyli idee państwa opiekuńczego z centralnym zarządzaniem. Premier Clement Attlee znacjonalizował kopalnie węgla, firmy energetyczne, kolej i linie lotnicze. Reformy te szybko podchwycili Francuzi.

Jakiś czas temu Nick Fuentes, wschodząca gwiazda amerykańskiej prawicy, zbulwersował opinię publiczną pochwałą Stalina. Do końca nie wiadomo, o co dokładnie w tym chodziło. Prawdopodobnie była to po prostu kolejna prowokacja publicysty. Zastanawiam się jednak, czy nie było w tym drugiego dna.

W Mościskach w Ukrainie odbyły się pochówki żołnierzy Wojska Polskiego poległych we wrześniu 1939 r. w obronie Lwowa i pochowanych wtedy we Lwowie-Zboiskach; ich ekshumacje przeprowadzono w sierpniu. Polska będzie o nich pamiętać na wieki – napisał prezydent Karol Nawrocki w liście do uczestników uroczystości.

Od początku XX w. prezydenci USA uznawali, że mają prawo interweniować w krajach Ameryki Łacińskiej, gdy interesy Stanów Zjednoczonych są zagrożone. Tak się rozpoczęły trzy dekady wojen bananowych.

Tworzone po I wojnie światowej groby nieznanego żołnierza stały się łącznikiem między tym, co prywatne, a tym, co państwowe. Miały umacniać przekonanie, że jednostka poświęcająca się dla wspólnoty będzie żyć w pamięci ocalałych. Poległy mógł być dla każdego z żyjących synem, bratem, ojcem, mężem, przyjacielem, sąsiadem.