Polityka

Afera w Szpitalu Południowym wyniosła ochronę zdrowia na czołówki, ale nie musi uczynić z niej tematu kampanii wyborczej w 2027 r. Bo polityka potrzebuje nie tylko oburzenia, lecz także sporu o metody jego rozwiązania. A tych w zdrowiu wciąż jest mniej niż diagnoz i wzajemnych oskarżeń.

Po nazwaniu ukraińskiej jednostki imieniem „Bohaterów UPA”, sporze o ordery i nieobecności Wołodymyra Zełenskiego w Gdańsku, Kijów wykonuje kolejny ruch: przedstawia projekt Ukraińskiego Panteonu Narodowego. Pałac Prezydencki widzi w nim świadomą prowokację i patrzy już na 11 lipca – rocznicę rzezi wołyńskiej. MSZ chce wyhamować konflikt i wrócić do rozmów poza mediami

Najpierw trzeba było potwierdzić, że żyje. Później zdobyć zgodę na spotkanie i zbudować kanały kontaktu z władzami kontrolującymi wschodnią Libię. Po ponad miesiącu rozmów Laura Kwoczała-Alsubaih została zwolniona. Decyzja zapadła nagle, o piątej rano.

W sporach o Ukrainę, Unię Europejską czy SAFE nie chodzi przede wszystkim o bieżącą politykę. Stawką jest odpowiedź na pytanie, czy Zachód znajduje się w kolejnym kryzysie, czy też u kresu swojej historii. Od tej diagnozy zaczynają się dziś najważniejsze podziały polityczne.

Polsko-ukraiński spór o nadanie imienia Bohaterów UPA oddziałowi sił specjalnych i odebranie Wołodymyrowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego przyćmił przygotowania do Konferencji na rzecz Odbudowy Ukrainy (URC), która rusza w czwartek w Gdańsku. Jednak URC to przede wszystkim wydarzenie biznesowo-gospodarcze. Nieprzypadkowo po obu stronach za jego organizację odpowiadają resorty ekonomiczne.

Spór o UPA wyszedł daleko poza politykę historyczną. Pałac Prezydencki winą za zerwanie rozmów obarcza Kijów, a rząd próbuje ograniczyć straty: niepewność wokół udziału Zełenskiego w konferencji w Gdańsku, słabszą pozycję Polski w rozmowach o Ukrainie i mniejsze szanse krajowych firm na kontrakty.

Odebranie Wołodymyrowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego bardziej niż komunikatem wysłanym do Kijowa jest sygnałem dla polskiej opinii publicznej. Problem polega na tym, że polityka zagraniczna oparta na emocjach rzadko przynosi oczekiwane rezultaty.