Artykuły autora

Połączenie demokratycznych krajów Europy we wspólnotę gospodarczą stało się, wbrew tradycyjnemu izolacjonizmowi, jednym z kluczowych projektów Waszyngtonu po II wojnie światowej. Dziś Amerykanie się z niego wycofują.

Z początkiem nowego roku papierowe listy staną się w Danii przeszłością. Podobne zmiany wkrótce zajdą w innych krajach, bo tradycyjna korespondencja przestała być uważana za ważną formę kontaktu, a tym bardziej wartą doskonalenia sztukę.

Dla nazistowskich Niemiec jedyną szansą na zwycięstwo były ekonomiczne zasoby Europy. Ale choć wojska Adolfa Hitlera podbiły niemal całą Europę i zaczęły grabić jej dobra, III Rzesza nie potrafiła ich wykorzystać, by odnieść decydujące zwycięstwo.

Druga wojna światowa wywołała w Europie falę egalitarnych nastrojów. W Wielkiej Brytanii laburzyści połączyli idee państwa opiekuńczego z centralnym zarządzaniem. Premier Clement Attlee znacjonalizował kopalnie węgla, firmy energetyczne, kolej i linie lotnicze. Reformy te szybko podchwycili Francuzi.

Ideę państwa opiekuńczego stworzyli lewicowi idealiści, ale wcielali ją w życie cyniczni pragmatycy, którzy widzieli w tym szansę na wzmocnienie swoich rządów. Wprowadzona w Niemczech rewolucyjna zmiana promieniowała na całą Europę. Do 1914 r. państwowe systemy emerytalne i obowiązkowe ubezpieczenia przyjęły Francja, Wielka Brytania i kilka innych krajów.

Od początku XX w. prezydenci USA uznawali, że mają prawo interweniować w krajach Ameryki Łacińskiej, gdy interesy Stanów Zjednoczonych są zagrożone. Tak się rozpoczęły trzy dekady wojen bananowych.

To, jak zdiagnozowano przyczyny rozbiorów, ukształtowało przywódców II RP. Po czym w oparciu o wnioski z nich płynące próbowali oni stworzyć taką niepodległą Polskę, żeby już nigdy więcej się nie powtórzyły.

Wraz z trzecim rozbiorem 24 października 1795 r. Polska zniknęła z mapy Europy. Legalizacja rozbiorów i demontaż państwa potrwały jednak dłużej