Prawo pracy

Kodeks pracy wymienia porozumienie stron jako jedną z form rozwiązania umowy o pracę. Nie określa jednak środków prawnych umożliwiających podważenie skuteczności takiego porozumienia. Kiedy pracownik może zakwestionować ten sposób rozwiązania umowy o pracę?

Kontrakty menedżerskie, zwane także umowami o zarządzanie, są umowami cywilnoprawnymi opartymi na zasadzie swobody umów. W określonych sytuacjach ich cywilnoprawny charakter może jednak zostać podważony.

Byłam zatrudniona na stanowisku sprzedawczyni na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. W sklepie powstał jednak niedobór w wysokości 4043,97 zł. Właściciel wezwał mnie do wyrównania straty w sierpniu 2009 r., a następnie we wrześniu 2009 r. W listopadzie 2009 r. właściciel sklepu zwolnił mnie w trybie dyscyplinarnym z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. Czy wypowiedzenie umowy w tym trybie było zgodne z prawem?

Od kilku lat jestem kierownikiem firmy produkcyjno-handlowej z branży spożywczej. Oferowany asortyment towarów powoduje, iż przedsiębiorstwo osiąga najwyższe zyski w okresie letnim. Rzecz jasna nie pozostaje to bez wpływu na ilość wykonywanej w tym czasie pracy. Zakres obowiązków kierownika i wielkość obrotu oznaczają dla mnie pracę praktycznie od rana do wieczora. Za pracę w nadgodzinach w miesiącach maj-czerwiec nie otrzymałem jednak dodatkowego wynagrodzenia. Czy słusznie?

Mój pracodawca jest właścicielem kilku sklepów. W jednym z nich zatrudniona jestem jako sprzedawczyni. Ostatnio właściciel poinformował mnie i pracującą ze mną koleżankę, że wydzierżawi sklep swojemu koledze i naciska na nas, abyśmy rozwiązały umowy o pracę za porozumieniem stron. Jest natomiast szansa, że dzierżawca zatrudni nas, ale na podstawie umowy terminowej (dotychczas miałam umowę na czas nieokreślony). Jeśli nie zgodzę się na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron, to czy dotychczasowy pracodawca może mi wręczyć wypowiedzenie umowy.

Złożyłem pracodawcy wniosek o dwa dni urlopu na żądanie. Zrobiłem to dzwoniąc do sekretariatu prezesa. Prezes miał wówczas naradę i wniosek przyjęła sekretarka. Po moim powrocie z urlopu prezes twierdził, że składając wniosek o urlop na żądanie, powinien był poczekać na pozytywną decyzję pracodawcy. Poinformował mnie też, że jeśli kolejny raz tak postąpię, to wyciągnie wobec mnie konsekwencje ze zwolnieniem dyscyplinarnym włącznie. Czy pracodawca ma rację?