ETPC

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że „propagandowe hasła wojenne”, mające na celu wyrażenie poparcia dla separatyzmu we wschodniej Ukrainie, nie powinny mieć miejsca w demokratycznym społeczeństwie. Dlatego zakaz zgromadzeń, na których zamierzano je propagować, nie narusza praw człowieka.

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał Włochy za winne naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez bezpodstawne ograniczenie prawa więźnia do korespondencji.

Europejski Trybunał Praw Człowieka rozstrzygnął 30 lipca sprawę znanej polskiej dziennikarki Ewy Siedleckiej zarzucającej Polsce naruszenie gwarancji wolności i bezpieczeństwa osobistego). Miało do tego dojść na skutek legitymowania jej przez ponad dwie godziny podczas obywatelskiego protestu (skarga nr 13375/18).

Wyrok Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Semenya przeciwko Szwajcarii (skarga nr 10934/21), ogłoszony 10 lipca 2025 r., to nie tylko istotne rozstrzygnięcie w zakresie prawa do rzetelnego procesu, lecz również głos w debacie o granicach władzy instytucji sportowych oraz ochronie podstawowych praw zawodniczek i zawodników.

W dobie zagrożenia dezinformacją i cyfrową ingerencją w procesy demokratyczne można było oczekiwać, że Europejski Trybunał Praw Człowieka wyznaczy wyraźne granice ochrony demokracji. Jego najnowszy wyrok w sprawie Bradshaw i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu nie idzie aż tak daleko, ale zawiera istotne ostrzeżenie: państwa nie mogą pozostawać bierne wobec i zagrożeń dla integralności wyborów.

Orzeczenie Wielkiej Izby w sprawie Ukraina i Królestwo Niderlandów przeciwko Rosji (skargi nr 8019/16, 43800/14, 28525/20 i 11055/22) przejdzie na pewno do historii rozliczeń Rosji z jej systemowego, drastycznego naruszania praw człowieka. Trybunał uznał skalę przemocy za zagrażającą pokojowi w całej Europie.

Europejski Trybunał Praw Człowieka: Nie każda forma protestu ekologicznego jest dopuszczalna. Kradzież portretu prezydenta może podlegać karze, zwłaszcza gdy jest to jedynie kara grzywny.

W wyroku z 18 czerwca 2025 r. w sprawie Păcurar przeciwko Rumunii (skarga nr 17985/18) Europejski Trybunał Praw Człowieka jednogłośnie uznał, że państwo rumuńskie nie naruszyło praw zagwarantowanych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący, Ioan Păcurar, były szef okręgowego inspektoratu policji w Cluj -Napoca, zakwestionował legalność decyzji o przepadku części jego majątku.

W wyroku z 12 czerwca 2025 r. w sprawie T.H. p. Czechom (skarga nr 33037/22) Europejski Trybunał Praw Człowieka rozwinął swoje orzecznictwo o ochronie grup szczególnie wrażliwych, do jakich należą osoby interpłciowe. Uznał, że mają one prawo do zmiany oznaczenia płci zgodnie z tożsamością płciową.

W wyroku z 28 maja 2024 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził w sprawie Pedev przeciwko Bułgarii (skarga nr 27165/21) dwa naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który zakazuje nieludzkiego i poniżającego traktowania.

Grzywna wymierzona za noszenie domowej roboty przyłbicy podczas demonstracji może być uznana za naruszenie europejskiej konwencji praw człowieka jako środek nieproporcjonalny w demokratycznym społeczeństwie.

W wyroku w sprawie Versaci p. Włochom (skarga nr 3795/22) z 15 maja 2025 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł brak naruszenia art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarga dotyczyła odmowy wydania skarżącemu licencji na prowadzenie działalności bukmacherskiej w imieniu zagranicznej firmy ze względu na brak spełnienia przewidzianego we włoskim prawie wymogu legitymowania się „dobrym charakterem” przez osobę zamierzającą prowadzić taką działalność.

Wyrok z 6 maja 2025 r. w sprawie Wspólnota Żydowska w Salonikach przeciwko Grecji (skarga nr 13959/20) obrazuje skomplikowane batalie prawne dotyczące praw własności po wojnie, wywłaszczeniach i zmianach granic państwowych.

Europejski Trybunał Praw Człowieka po raz kolejny orzekł, że sądy mają prawo do ochrony przed zniewagami, zwłaszcza gdy krytyka zamienia się w osobisty atak.

Czy dane uzyskane legalnie w trakcie jednego śledztwa karnego mogą zostać przekazane innej instytucji państwowej w celu prowadzenia zupełnie odrębnego postępowania – np. dotyczącego naruszeń prawa konkurencji? A jeśli tak, to na jakich zasadach?