polityka klimatyczna

Europosłowie PO i PSL skrytykowali Komisję Europejską za przedstawioną w środę propozycję celu klimatycznego na 2040 r. Szef delegacji PO-PSL w PE Andrzej Halicki ocenił, że jest to błąd KE, bo wyznaczony cel - ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 90 proc. względem 1990 r. - jest nierealny.

Opór jest daremny, dla zielonego ładu nie ma alternatywy – taki wniosek zdaje się wyciągać z trudności, jakie napotyka dekarbonizacja globalnej gospodarki, istotna część uznanych ośrodków analitycznych. Nawet największe wyzwanie, rzucone temu procesowi przez Donalda Trumpa, ostatecznie obróci się, wbrew jego intencjom, na korzyść transformacji – przekonują. Prawda jest bardziej skomplikowana.

Coraz powszechniejsze aspiracje, aby żyć i pracować w czystym i bezpiecznym otoczeniu oraz nie wpływać negatywnie na klimat, powodują, że władze publiczne przyjmują polityki sprzyjające środowisku naturalnemu. Wprowadzane w życie konwencje międzynarodowe i programy ponadnarodowe wychodzą z założenia, że środowisko staje się nierozłącznie związane z szerszym kontekstem rozwoju społecznego i gospodarczego w skali globalnej.

W czasie rozmów handlowych z UE przedstawiciele prezydenta USA Donalda Trumpa naciskają na Wspólnotę, by złagodziła przepisy klimatyczne, zawarte w Europejskim Zielonym Ładzie - poinformował w czwartek amerykański "Wall Street Journal".

Zachodni establishment uwielbia opowiadać o zielonych politykach, podkreślając własny altruizm. Brzmi to tak: „Nie robimy tego dla siebie, o nie, nam idzie o was – biedniejszych mieszkańców kuli ziemskiej. To wy pierwsi odczujecie straszliwe skutki globalnego ocieplenia. Plony wam będą albo wysychać, albo gnić. A poziom oceanów podniesie się do tego stopnia, że zaleje wasze wioski i miasta, zmuszając was do ucieczki”.

Polityki klimatyczne mające na celu redukcję emisji CO2 faktycznie przynoszą efekt w postaci dekarbonizacji gospodarek. Ale skutkują niszczeniem poziomu zatrudnienia i dochodów gospodarstw domowych. To wniosek z pracy Maximiliana Konradta oraz Giacoma Mangiantego.

Prezydent USA bierze się do realizacji swoich obietnic związanych z powrotem do węgla, który ma napędzić centra danych i pomóc zrównoważyć deficyty handlowe. Mimo to w marcu udział paliw kopalnych w amerykańskim miksie energetycznym był rekordowo niski.

Zapowiadany przez Trumpa powrót do węgla i ropy w Stanach Zjednoczonych nie zmienia na razie optyki Europy. Chęć uniezależnienia się od paliw kopalnych pozostaje silniejsza od obaw o lukę mocy wytwórczych i destabilizację rynku.

Polityka nowej administracji USA wobec paliw kopalnych nie budzi entuzjazmu w branży, którą postanowiła wskrzesić. Firmy skarżą się na rosnące koszty i niepewność. Postępy Donalda Trumpa w walce z zielonym ładem hamuje też orzecznictwo sądów.

Dyskusja z obowiązującą polityką może się skończyć jej rozmyciem, utwardzeniem albo zachowaniem status quo. Tak jest w przypadku Zielonego Ładu. Dyskusja z fizyką może się skończyć tylko w jeden sposób - źle dla dyskutującego. Tak jest ze zmianą klimatu.

Wycofując się z porozumienia paryskiego, Donald Trump daje impuls do globalnej racjonalizacji polityk klimatycznych.

- Na uczelniach UE są preferowane umiejętności miękkie, podczas gdy w USA, a także w Chinach prym wiodą kierunki ścisłe i technologiczne. Niepokojący jest też trend, zgodnie z którym najlepsi specjaliści z Europy są kaperowani przez koncerny amerykańskie i działają na rzecz amerykańskich technologii- mówi Krzysztof Bocian, analityk WiseEuropa.

Nakłady na zielone technologie w relacji do PKB są w UE prawie dwukrotnie wyższe niż w USA i stanowią jeden z motorów napędowych tutejszej gospodarki. Kontrrewolucji w sprawie Zielonego Ładu nie będzie.

Zielona transformacja przynosi krajom rozwiniętym wyższą inflację przy zwiększającym się bezrobociu. Przyznają to już nawet „poprawni politycznie” ekonomiści. Choć, co oczywiste, muszą to jeszcze ukrywać pod warstwą ideologicznego pudru. Przypomina to sytuację z wolnorynkową ortodoksją, która dominowała w latach 80. i 90. – tak jak wówczas nie można było krytykować reaganomiki i taczeryzmu, tak teraz nie można otwarcie kontestować przekonania, że restrykcyjne polityki klimatyczne winny mieć priorytet przed wszystkimi innymi politycznymi celami. A każdy, kto to robi, musi mieć świadomość, że stąpa po bardzo cienkim lodzie.

Miasta powyżej 100 tys. mieszkańców od 2026 r. będą mogły kupować wyłącznie zeroemisyjne autobusy. Resort klimatu zapowiada wsparcie kwotą przynajmniej 10 mld zł, zostawia jednak furtkę dla obsługi linii podmiejskich.

Bez urealnienia polityki energetycznej Europa przegra globalną rywalizację ekonomiczną. Oprócz energetyki coraz ważniejszym polem napięć będzie motoryzacja.

Wszyscy mówią o raporcie Draghiego. Celem zamówionego przez Komisję Europejską dokumentu miała być odpowiedź na pytanie, dlaczego Unia Europejska przestaje być konkurencyjna. A przestaje nie od dziś, i to pomimo wielu poprzednich raportów i rozpaczliwie wdrażanych w ostatnich latach strategii pobudzenia innowacyjności.

Firmy, które chcą budować farmy wiatrowe na Bałtyku, skarżą się, że Ministerstwo Klimatu nie uwzględniło w kalkulacji ceny maksymalnej m.in. kosztów związanych z koniecznością ochrony infrastruktury. Wsparcie uzyskały m.in. 
od resortu aktywów państwowych