Mit chińskiego przywództwa klimatycznego. Pik emisji znów odroczony?
Czy największy światowy emitent może stać się liderem wysiłków w dziedzinie ochrony klimatu? Na razie zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną – zaspokojone w istotnej mierze przez moce węglowe – może po raz kolejny odwlec w czasie zapowiadany przełom w dekarbonizacji gospodarki Chin.
W zeszłym roku ślad węglowy Chińskiej Republiki Ludowej, według szacunków projektu Global Carbon Budget (GCB), po raz kolejny osiągnął rekordowy poziom. Z 12,3 mld ton dwutlenku węgla rocznie Państwo Środka jest odpowiedzialne za prawie 1/3 globalnego wolumenu gazu trafiającego do atmosfery ziemskiej na skutek działalności człowieka. GCB prognozuje wstępnie, że w tym roku wynik ten powiększy się o ok. 50 mln ton. Ten nieznaczny z punktu widzenia skali chińskich emisji wzrost można porównać do sytuacji, w której chińska gospodarka w ciągu roku powiększyłaby swój ślad węglowy o odpowiednik pięciu Grup Orlen. Wielkość chińskiej gospodarki i skala jej uprzemysłowienia, jej status jako „fabryki świata” sprawia, że procesom transformacyjnym w tym kraju poświęca się szczególną uwagę, a z perspektywą jej dekarbonizacji wiąże szczególne nadzieje.
Przedwczesne wieści o klimatycznym przełomie
Pierwsze dywagacje na temat historycznego „szczytu” chińskich emisji dwutlenku węgla pojawiły się jeszcze w poprzedniej dekadzie. O możliwym przekroczeniu przez największego globalnego emitenta klimatycznego Rubikonu napisali w 2016 r. – wkrótce po szczycie klimatycznym w Paryżu, na którym Pekin zobowiązał się do realizacji tego celu w granicach 2030 r. – badacze z London School of Economics. Moment zwrotny miał nastąpić w 2014 roku, na skutek nałożenia się skutków polityk wspierających technologie niskoemisyjne na spowolnienie gospodarcze.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.