Jan Wróbel

Większość demokratycznych rządów Europy boi się jak ognia oskarżeń, że wskutek nieodpowiedzialnej brawury polityków (czytaj: zwalczania rosyjskiego imperializmu) ludziom będzie żyło się gorzej. Strach polityków przed lękami wyborców to bodaj najsilniejszy sojusznik Władimira Putina.

Studia są przereklamowane – słychać z różnych stron. Ostatnio okazję do takich stwierdzeń dało wydanie przez rząd raportu „Polaków portret własny”, co, okazuje się, oznacza ściemę z użyciem AI. Ale i bez promocji marki Marna Nauka działalność bardzo wielu wydziałów, a nieraz całych uczelni, obrasta narzekaniami i kpiną, a nie szacunkiem.

I komu szkodzi takie radzenie? – można by zapytać. Otóż zupełnie nikomu. Miłe hobby, oparte co prawda na dziwnym przekonaniu, że premierzy, prezydenci i ministrowie czytają pouczenia komentatorów od polityki i z energią krzyczą: „Jak ja mogłem na to nie wpaść!”. I z nie mniejszą – wprowadzać w życie wnioski tych, którzy wpadli i wspaniałomyślnie je opisali.

Niedawno cała Polska wsłuchiwała się w głos ćwiczebnych syren. Tyle że niedługo później syreny zawyły już nie w ramach ćwiczeń – w Lublinie. Decyzję o ich uruchomieniu rekomendowało właśnie RCB. Sieć syren zadziałała w środku nocy sprawnie. Trudno jednak nie zadać pytania, jakich korzyści spodziewamy się po sprawności systemu dźwiękowego ostrzegania przed atakiem rakietowym.

Osoby biorące udział w wymianie zdań na tematy polityczne na platformie X to najprawdopodobniej masochiści. Może wręcz sadomasochiści. Politycy, obawiam się, podpadają pod tę regułę - pisze Jan Wróbel.

Polskie media poświęcają trochę uwagi artykułowi opublikowanemu w „Der Spiegel”, dużej i wpływowej niemieckiej gazecie. Autor, Jan Puhl, krytykuje własny rząd za opieszałość w sprawie wypłacania odszkodowań dla wojennych ofiar III Rzeszy.

Obecny układ rządzący nie ma lidera, który może uwiarygodnić podejmowane akcje „rozwiązania problemu w Szpitalu Południowym”. Bo to problem zapyziałej Koalicji Obywatelskiej, a nie tego czy innego szpitala.

Nieoczekiwana wiadomość: Sejm, Senat i Kancelaria Prezydenta dogadały się w sprawie kontrowersyjnej: chodzi o ustawę normującą zasady trzymania psów na uwięzi. Taka zgoda to rzadki przypadek, warto skorzystać.

Na styku państwa i dużych pieniędzy trudno jest utrzymać równowagę bez wsparcia politycznego. W ramach tego wsparcia wyrzekamy na starych, a dopuszczamy do sera nowych. Irytujące, ale działa.

Mamy w Polsce konflikt dwóch racjonalizmów. Jeden mówi, że skoro nadchodzą niestabilne lata, lepiej obstawić Niemcy. Drugi mówi, by Niemcy blokować, a szukać dla Polski lewara w postaci innego potężnego sojusznika – na razie nie ma lepszego niż Waszyngton.

Gniewnym ruchem Yan wstał od biurka. – A na cholerę mi cały ten komputer, całe to oprzyrządowanie durne, psia mać, cholera! – wykrzyknął. To opowieść na faktach autentycznych. Nawet całkiem dość mocno, jak na historię z AI.

Próba przedstawienia gniewnej reakcji prezydenta na pytanie dziennikarza TVN – jako zamachu na wolność mediów – jest jeszcze jednym przejawem moralnej paniki środowisk strojących się w piórka jedynych prawdziwych obrońców wolności i cywilizacji.

Na prośbę samorządu studenckiego Uniwersytetu Jagiellońskiego rektor tej uczelni zablokował zaproszenie na debatę Przemysława Czarnka. Szkoda, że rektor otoczył opieką młodzież zalęknioną (że pisowiec ją przegada), a nie zasadę wolności wypowiedzi.

Na straży konstytucji, realnie, będzie stać zatem rząd Donalda Tuska, a na straży polskich zakupów zbrojeniowych będzie stać Unia Europejska. Mogłoby się to nie podobać prezydentowi Nawrockiemu, ale jakoś się podoba.

Lewica ma do zaproponowania niewiele więcej niż frazesy, prawica proponuje atrakcyjnie wyrażany mętlik. Sprawnie tworzy przekaz złożony ze stopu dawnych wątków z histeriami współczesności. Imigranci versus nacjonalizm. Zielona ideologia versus stare dobre kopalnie. Prawa mniejszości versus stare dobre małżeństwo. Pokój versus przemoc. I jakoś to idzie.

Budowaliśmy, budowaliśmy, aż zbudowaliśmy finalny model polskiej demokracji. Przetrwa kolejne dekady - Jan Wróbel pyta, dlaczego nasza polityka pełna jest złych praktyk i jak działa polska demokracja między wyborami.

Każdy kompromis obnaża prawdę – żadnej wojny polsko-polskiej nie ma, są tylko nakręceni wyborcy. Podpisanie przez prezydenta ustawy o reformie reformy sposobu powoływania sędziów do KRS byłoby zatem dobrym rozwiązaniem – ale dobrym dla kraju, niedobrym dla najważniejszych liderów partyjnych.

To tu, to tam sąd czy prokuratura dają przykład profesjonalizmu i bezstronności. I zaraz potem zjawiają się służby w Krajowej Radzie Sądownictwa, premier Tusk ogłasza, kto jest winny, a kto nie, minister sprawiedliwości zgadza się na ręczne sterowanie składami sędziowskimi, a sędziowie nawzajem unieważniają swoje wyroki z przyczyn środowiskowych walk podjazdowych.

Samo przechodzenie przez polityczny czyściec nie stanowi gwarancji odporności w chwilach ataku brutalnych oraz silnych graczy. Prawdę o Konfederacji poznamy, kiedy wejdzie w końcu do rządzącej koalicji.