Jan Wróbel

Dzieje patriotów są zwyczajowo przedstawiane jako historia konspiratorów lub powstańców, chociaż wiele życiorysów polskich w okresie niewoli dobitnie pokazało wagę innych aktywności. Gdybyśmy (to znaczy ta niewielka część narodu, która miała w rękach dobra ziemskie) powszechnie zamienili chłopom pańszczyznę na czynsz w XVIII w., być może nie śpiewalibyśmy o utraconej ojczyźnie w wieku następnym. 

Zdarzają się wypowiedzi niektórych publicystów, w których przekonują oni o zasadności zasypywania podziałów politycznych. Literalnie rzecz ujmując, zasypanie podziałów politycznych oznacza uśmiercenie demokracji. 

Środowiska domagające się szerszego marginesu swobody dla decyzji o aborcji odbijają się od własnej koalicji jak od ściany. Czy ich los wpłynie na sposób, w jaki traktujemy politykę?

Klaskałem i ocierałem łzy, tak było. Wychodząc z musicalu „1989” człowiek nie wie, czy najpierw ochłonąć z zachwytu, czy najpierw uspokoić serce. Dynamika spektaklu ukazującego, czym jest sztuka – przetworzeniem rzeczywistości pokazującym więcej prawdy niż opowieści świadków i historyczne źródła – wbija w fotel. 

Te słowa padają ostatnio nie raz: niby czemu mam(-y) być bardziej wrażliwi (rozumiejący, empatyczni, obiektywni...) niż Oni. Oni to, rzecz jasna, pisowcy. 

Donald Tusk niemal jednocześnie wsparł kibica domagającego się stadionu dla Ruchu Chorzów oraz wyrolował go. Czy naprawdę kogoś to szokuje, że politycy opozycji nie są jakoś szczególnie wiarygodni, dalekowzroczni itd.? Jeżeli tak, to współczuję. A może trochę zazdroszczę, bo byłoby komfortowo mieć taki prosty obraz świata: nasi wspaniali, tamci zła giganci.

Karolu, wiem, że nie chciałeś źle. Jestem zły na Ciebie, ale, jakoś, przez to, że pogubiłeś się podobnie jak zwykły człowiek, bardziej doceniam dobro, które było Twoją zasługą. Jeszcze muszę o tym pomyśleć... Na szczęście (ironia!) zawsze można wygodnie wejść w format oburzenia przeciwko ohydnym atakom na wielkiego Polaka i mieć wszystko z głowy.

I kto by pomyślał, że kiedy Szymon Hołownia swego czasu rozpłakał się, mówiąc o konstytucji, to nie grał, tylko szczerze ronił łzy? (Przepraszam, myślałem, że udawałeś!). W konsekwencji jego posłowie głosowali przeciwko nowelizacji nowej ustawy o nowym, chociaż niezupełnie nowym ustroju sądowym w Polsce. 

Nabyłem numer szacownego, acz niszowego pisma „Przegląd Polityczny”, a tam w bród Tukidydesa. Czytam. Czuję się młodszy, znacznie. W czasach mojej młodości, niech to zostanie powiedziane uczciwie, nie omieszkałem zajrzeć do Tukidydesa, de Tocqueville’a, de Custine’a, a nawet, co było mniej popularne, Anonima zwanego Gallem (polecam!); o takich drobiazgach jak „Bunt mas” Ortegi y Gasseta to nawet nie ma co pisać. Tacy byliśmy.

Jest rok 2073. Od półwiecza trwa okupacja ziem polskich przez siły europejskie. Rządzona przez kastę ludność została poddana obcej kulturze gendertransu, a nieliczni młodzi patrioci podnoszą oręż duchowego buntu.

Wielki żal chwyta za gardło, kiedy pomyśli się, że na krzyżach gdańskich upamiętniających poległych stoczniowców widnieje cytat z wiersza Czesława Miłosza, a dzisiaj mogłoby być z tym trudno.

Jarosław Kaczyński, przyznać trzeba, historię ojczystą zna bardzo dobrze. Zatem bez wątpienia zna również wypowiedź XIX-wiecznego polskiego polityka Jędrzeja Zamoyskiego: „Brać i nie kwitować”. Dotyczyła ona stosunku Polaków wobec Rosji – rząd carski liczył, że w zamian za ustępstwa polscy poddani okażą wdzięczność, a Zamoyski objaśniał, że traktujemy te ustępstwa jako normalne zachowanie władz, które nas do niczego nie zobowiązuje.

Wdawniejszych czasach fundamentalnym sporem ożywiającym środowisko nieprzyjaciół „Gazety Wyborczej” był ten o pochodzenie człowieka. Oczywiście, nie jakiegoś tam człowieka, lecz Polaka, któremu należą się rządy nad Polską za swoje liczne zasługi w walce z komunizmem.

Wiele lat zestawiania przez PiS opozycji ze służalczym oddaniem wrogom Polski musiało doczekać się reakcji zwrotnej.

Do najbardziej dziwacznych marzeń lepiej się nie przyznawać. Ale... W czołówce moich od kilku dni jest takie, że kiedy już Pan powoła mnie do wieczystej chwały, a śladem pamięci po mnie pozostanie mój skromny nagrobek, któregoś pogodnego popołudnia położy na nim bukiecik stokrotek Maria Stenzel. Gdyby przyszli Ruscy i stokrotki były tylko spod lady – połóż, dziewczyno, cokolwiek, byle nie z plastiku. Ignorantom należy się wyjaśnienie: pani Maria jest libero w narodowej reprezentacji żeńskiej piłki siatkowej.

Struktury baniek środowiskowych źle znoszą wymiany myśli. Świetnie za to hajdę (to z Mickiewicza: „Hajda na Moskala!”; cóż, Moskalem może być dzisiaj każdy). Za moich czasów (by powiedzieć prawdę, zawsze ktoś inny ma swoje, psia krew) polemiki międzyredakcyjne towarzyszyły gazetom jak markietanki wojsku.

Jeżeli ktoś podczas tej wojny, tak zero-jedynkowej, wspiera Putina, to wystawia sobie świadectwo albo głupoty, albo zależności od Kremla.

Nie każde przerażenie stanem polskiej polityki po obu stronach barykady wynika z symetryzmu. Czasem z patriotyzmu. I z przestrzegania dwóch aksjomatów geometrii politycznej. Pierwszy: o agenturalizm oskarża się w sądzie, nie zaś między wódką a zakąską. Drugi: walka na agentów służy tylko Rosji.