Wróbel: Nieskuteczne + skłócone = krótkotrwałe [KOMENTARZ]

Ustrój demokratyczny doskonały nie jest, ułatwia jednak wydobycie z ukrycia społecznych potrzeb (a jak powiedziałby Dariusz Szpakowski: potrzeb, pragnień, marzeń i ambicji). Uznaje je za ważne i daje społeczeństwom instrumenty ich realizacji – albo choć możliwość doświadczenia, że zrealizować się ich nie da. I, co do zasady, demokracja spuszcza parę, zanim wystartuje lokomotywa wojny domowej. Nawiasem mówiąc, pisanie na plakatach „To jest wojna!” w 2020 r. pozostało tylko dowodem emocjonalnej niestabilności ich autorek i autorów, a nie wezwaniem do czynu, na szczęście.

Warto jednak zauważyć, że temu szczęściu dopomogła nieskuteczność narracji wcale niemałej części opozycyjnych liderów i mediów w czasach rządów PiS. Narracji kłamliwie podnoszącej, że Polski właściwie nie ma, że jest „Polska” Kaczyńskiego (lustrzana teoria wobec pisowskiego ujadania na „Polskę” Tuska – i jak tu nie być symetrystą?). A demokracji nie ma i nie będzie. Gdyby, konsekwentnie, iść drogą wytyczoną szlakiem „zamachu stanu”, „niedemokratycznych rządów”, „przygotowywania zbrojnego przejęcia władzy przez prywatne wojsko Macierewicza” (chodziło o WOT), to należało złapać za broń i obalić niedemokratyczny rząd, korzystając z zagranicznej pomocy. Na szczęście w ówczesnej opozycji wystarczająco dużo było osób widzących, że kulawa, bo kulawa, ale demokracja działa. I nie należy przesadnie podkopywać wiary, że już jej nie ma, bo wybory to wciąż najprostsza droga do odzyskania władzy. I że nie „ulica i zagranica”, lecz wiarygodność w oczach wyborców odwróci polityczne losy kraju. I tak opozycja nie tworzyła własnego Sejmu, lecz walczyła o większość we wspólnym Sejmie polskiego państwa.