Jan Wróbel

Jakby ktoś zapomniał: media są skazane na pośpieszne wrzucanie na strony internetowe wszystkiego, co może zainteresować czytelników, zanim zrobi to konkurencja. Od chwili ujawnienia ponurego faktu, że Odra śmiertelnie truje, jesteśmy zalewani wielką liczbą treści mało istotnych, nieraz nieprawdziwych lub będących tylko opinią udającą fakt. Politycy, przykro powiedzieć, świetnie się odnajdują w tej nierzeczywistości.

Donaldowi Tuskowi potrzebny jest silny PiS – na tyle bliski wygrania wyborów, by dawać przewodniczącemu PO laskę pasterską do ręki. Stado polskiej opozycji niebojące się pisowskiego wilka trudno zagonić do jednej listy, zatem widmo jego wygranej musi być realne. Jednak PiS za silny, niemal pewny zwycięstwa, to kłopot dla Tuska.

Złożyliśmy obietnice, które rozbudziły apetyt nie do zaspokojenia. Nie zbudujemy w pięć lat więcej i szybciej niż Gierek. Z Jadwigą Emilewicz rozmawia Jan Wróbel.

Polskiego prezydenta wybieramy z powodów jak najbardziej krajowych, a w sprawach międzynarodowych tylko dajemy mu cokolwiek znaczyć. Nie będzie wielką przesadą powiedzieć, że na chwałę prezydenta Lecha Kaczyńskiego zapracował Putin, atakując Gruzję, a prezydenta Andrzeja Dudy – Putin, atakując Ukrainę. Prezydent Kwaśniewski bardzo zręcznie przeprowadził sieroty po PRL do XXI w., a jednak, z braku ruskiej wojny, niespecjalnie jest pamiętany z tak poruszającej wypowiedzi, jak ta profetyczna Lecha Kaczyńskiego z 2008 r. o imperialnych zamiarach Rosji. Wypowiedzi zresztą wyszydzanej przez tę część polskiej inteligencji, która ma zwykle dobre intencje, tylko kawałek mózgu zwapniały.

Drożyzna ma to do siebie, że wymusza oszczędzanie. Drogi prąd albo gaz nie są żadnym wyjątkiem od tej reguły. Ponadto od lat słyszymy o zagładzie planety – i wszystkie te komunikaty w ten czy inny sposób zachęcają do oszczędnego korzystania z dóbr materialnych.

Jarosław Kaczyński mógłby pójść w ślady Franciszka (Franka? Jaś pozdrawia) Sterczewskiego. Nie chodzi o to, by pod wpływem alkoholu zaczął przemieszczać się rowerem, lecz o to, jak wybrnąć z niesmacznej wypowiedzi na temat osób niebinarnych, korzystając z pięciu warunków dobrej spowiedzi. Ktoś nie pamięta? Przypominam: rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, szczera spowiedź i zadośćuczynienie Bogu i Bliźniemu.

Wojciech Roszkowski napisał w swoim podręczniku do historii i teraźniejszości prawdę i tylko prawdę i za to jest kąsany – zaopiniował Aleksander Nalaskowski („wSieci” 24/2022), przy okazji raniąc moje serce.

Ani Kaczor, ani Donald… Odświeżający jest efekt czytania tekstów spod znaku starej, dobrej lewicy. Wiem, wiem, nie taka ona znowu dobra, skoro podnosiła i podnosi świętokradczą rękę na takie wartości jak kapitalizm oraz bliski związek dochodów z pracą. Za to tradycyjna, socjalna lewica wymyka się podziałowi na plemiona Tuska i Kaczyńskiego. Opublikowany ostatnio („Rzeczpospolita”, 31 maja) wzorowo spójny w warstwie argumentacyjnej artykuł Piotra Ikonowicza uderzył w największego wroga normalnej lewicy – mit klasy średniej.

Trudno nam przewidzieć, kiedy i jak skończy się wojna o niepodległość i całość Ukrainy, ale pewien powiew dobrych wiadomości z frontu daje nam przestrzeń, by zająć się trochę Polską. Nie ulega wątpliwości, że każdy dzień solidarności z Ukraińcami, dominacji pięknego, ludzkiego zachowania, skupienia na niesieniu pomocy itd. podkopuje najważniejszą narrację polityczną ostatnich lat.

Zachód zostaje sam w walce z Rosją. Naszego osamotnienia nie zauważamy, poirytowani własnymi kontrowersjami wobec postawy Berlina, Rzymu czy Paryża i zniesmaczeni unikami w wykonaniu rozmaitych tchórzy i realistów (każdy, kto tylko liznął historię XX w., wie, jak często te słowa były synonimami).

Cieszę, się, że nie jestem politykiem i nie muszę podejmować decyzji na temat umożliwienia ochotniczego udziału Polaków w wojnie z Rosją. Akurat nie mam wahań, że walka jest najważniejszym argumentem w rokowaniach pokojowych z agresorem. Tyle, że głosując „za”, winienem później, by być konsekwentnym, pojechać na Ukrainę, by walczyć, a przynajmniej wspomagać walczących, ramię w ramię.

Sprawa rozwodu w Ordo Iuris dała plejadzie polskich komentatorów niezbędny zastrzyk adrenaliny. Przeważała radość, że „jak oni nam, tak my im” – skoro Oni pragną wkroczyć w nasze życie, to my teraz wkroczymy w Ich rozwody i małżeństwa.

Mejza czy nie Mejza, ksiądz czy nie ksiądz, reżyser czy nie reżyser – każdemu należy się w sprawach karnych sąd. Sąd, a nie osądzenie przez opinię publiczną.

Wigilia w pustym mieszkaniu ma zalety, nie ma wad. Odpadają absurdalne koszta żywienia ludzi, którzy jakby czekali na jadło przez cały rok. Niczego nie trzeba ogarniać, bo i dla kogo, ani sprzątać, bo i po kim.

Mit jedności polskiej opozycji wyśmiał w ostatnim numerze „Do Rzeczy” Rafał Ziemkiewicz. Trafnie punktuje, że u podstaw mitu leży przekonanie o istnieniu uśpionego wielkiego elektoratu antypisowskiego. Śpi? No to budźmy go, jeszcze głośniej krzyczmy o dyktaturze Kaczyńskiego, jeszcze głośniej wyrażajmy nasze moralne oburzenie – podśmiewa się ofiara perfidnego Albionu.

Mam w planach imprezę urodzinową, taką zwykłą, dla niewielkiego grona coraz starszych przyjaciół. Przyznaję jednak, że Robert Mazurek wysoko ustawił poprzeczkę; zacząłem myśleć nad reorganizacją planu. Skala – kongresowa, zasoby – ile kopalnia da mocy, ekumenizm – maksymalny.

Telewizyjno-twitterowy spór Radosława Sikorskiego oraz Katarzyny Kolendy-Zaleskiej odkurzył stary, kochany symetryzm. Bo, jak mawiał bohater „Skrzypka na dachu”, z jednej strony… Z jednej strony trudno nie zrozumieć złości Sikorskiego, kiedy zderza się ze ścianą zarzutów, że ciągle rządzi PiS, tak jakby winą przeciwników PiS był PiS.

Profesor Jan Hartman napisał sympatyczny tekst o przeciwni(cz)kach („Polityka” z 25 sierpnia 2021. r.), co obecnie warte jest odnotowania.