Wróbel: Zrytualizowana napaść. Gdzie się podziały polemiki między redakcjami?

Nieraz bywały nieuprzejme. No dobra, nie ma powodu, by przeszłość idealizować: często były płaskie i złośliwe. A jednak – były, a dzisiaj stanowią rzadkość. Jeśli już, to reprezentują dziwną odmianę kontrolowanych starć wewnętrznych, w których ktoś z redakcji prostuje nie dość słuszne wypowiedzi kogoś innego z tej samej redakcji. Co nieco sytuację ratują polemiki na terytorium oznaczonym, bezpiecznym dla reputacji gazety. Na przykład w obozie „demokratycznym” namaszczono prof. Matczaka na dyżurnego enfant terrible. Jak wiadomo, Matczak jest wzorowym antypisowcem – bo prawnikiem, czyli jest super – bo nasz. Kiedy profesor wypowiada się afirmatywnie na temat ciężkiej pracy, można dopuścić do głosów krytycznych. Nic one redakcji nie kosztują, a dają błysk radości słabszym fizycznie i psychicznie przedstawicielom młodego pokolenia, którzy chociaż przez chwilę pomyślą sobie, jakże naiwnie, że można żyć fajnie, pracując mało i bez stresu. Niechby tak jednak wzorowy antypisowiec napisał, że PiS reformuje (nie „niszczy”, „dewastuje”, „putinizuje”...) wymiar sprawiedliwości! Być może doczekalibyśmy się fali napaści – ale o polemikach radziłbym nie marzyć. Bo w sprawach kluczowych ludzie nie mogą być pobudzani do myślenia. Mają być pobudzani do zbiorowej szarży.