Jan Wróbel

Znana w środowiskach alt-prawicowej młodzieży raperka Zuona stała się bohaterką skandalu podczas ostatniego festiwalu „Wolnej Wściekłości”. Kiedy, wśród entuzjazmu fanów, kończyła refren największego przeboju („Siedem gwiazdek z Albatrosa”), nieoczekiwanie nałożyła na twarz maskę z podobizną Donalda Tuska. – No co? No co? – rzuciła melodyjnie, a rozradowana publiczność podchwyciła motyw: „J…ć Tuska, j…ć niemcoruska”. Zabawa przeciągnęła się do północy.

Media liberalne i lewicujące, utożsamiane z tzw. Salonem, atakując bezpardonowo Andrzeja Dudę, czynią mu przysługę niemałą. Uwiarygadniają prezydenta jako polityka, który Braunem to nigdy nie będzie, ale za to ma większe szanse na bycie u władzy i wnerwianie Salonu.

Marian Banaś udzielił ostatnio kilku wywiadów różnym mediom, ale – co znamienne – nie było wśród nich flagowych okrętów medialnych „dobrej zmiany”. Prezes NIK, kiedy jeszcze był „dobry”, unikał mediów krytykujących rząd, teraz udał się do nich sam. Dlaczego nie zaatakował Mariusza Kamińskiego oraz Jarosława Kaczyńskiego w TVP? Dlaczego nie zrobił tego w prawicowych tygodnikach?

Popularne, głównie w internetowych komentarzach, podkreślanie „gierkowości” ambitnych wyzwań, które postawiło przed sobą kierownictwo partii i państwa, jest efekciarskim błędem. Edward Gierek próbował zdynamizować realny socjalizm, wybitnie niepodatny na unowocześnianie. Morawiecki i Kaczyński są w położeniu o niebo lepszym. Nie próbują dynamizować mumii faraona – mają do dyspozycji UE oraz Polaków i Polki przyzwyczajonych od 30 lat do dynamicznej modernizacji, a od prawie 20 do wydawania unijnych pieniędzy.

Borys Budka powiedział swego czasu, że jest wielkim przeciwnikiem stawiania znaku równości między PiS a PRL. Inteligentnie (był wtedy tylko jednym z liderów PO, a nie jej przewodniczącym, więc mógł sobie na to pozwolić) wskazywał na „peerelowską mentalność” wielu członków nowej władzy. Nie tak dawno Budka zmienił front, formułując pogląd, że Kaczyński chce „budować PRL-bis”. W sukurs przyszła mu m.in. koleżanka partyjna, Izabela Leszczyna: „PiS jest zakochany w gospodarce centralnie planowanej rodem z PRL”. Prawda jest taka, że ludzie PiS trącą nieznośnie peerelowską mentalnością, ale nie są zakochani w sterowanej gospodarce rodem z PRL, tylko po prostu w gospodarce sterowanej przez siebie, i nie chcą budować drugiej Polski Ludowej, tylko Polskę demokratyczną na tyle, na ile akurat będzie to dla nich wygodne.

Kiedy podczas spaceru dostrzeżemy latającego psa albo nudystów w ubraniach, to wiemy, że coś nie styka. Podobnie jest, kiedy słyszymy o Komisji Etyki TVP. Jak tu pożenić etykę z publiczną telewizją? Zwłaszcza że w składzie komisji są Danuta Holecka i Przemysław Wenerski.

Jarosław Gowin z opozycją? Od czasu do czasu ktoś powie w Polsce coś o „symetrystach”, wywołując krótkotrwałą dyskusję o sensie i bezsensie. Szukanie równowagi pomiędzy złem popełnianym przez kogoś – PiS, dajmy na to, a złem popełnianym przez kogoś innego – anty-PiS, niech już będzie, jest samo w sobie głupie. Jezus i Judasz? Bach i disco polo? Stalin i Ameryka?

Wcale nie będzie wielkich zmian w podręcznikach szkolnych ani nawet cenzury – tylko drobne korekty. Ich przykład podał minister edukacji Przemysław Czarnek – np. wszędzie ma być napisane „niemieckie nazistowskie obozy koncentracyjne”, a nie „nazistowskie obozy koncentracyjne”.

Wagę „sprawy Daniela Obajtka” zrozumiemy na dobre wtedy, kiedy zerkniemy do akt „sprawy przecinka”.

Oglądając inaugurację nowego prezydenta USA trudno było się uchronić przed dwiema myślami.

No, nie powiem – zbierałem. Zdrowie wszakże już nie to, zatem zdaje się mało prawdopodobne, abym wrócił do uprawianego kiedyś zawodu zbieracza truskawek (żeby tylko!). Mimo wszystko łatwiej sprawdzać klasówki.

Jeden ze znajomych dyrektorów liceum opowiadał mi, że niedawno zadzwoniono do niego z kuratorium. Tak, był w szkole (po co?) i, oczywiście, pani z kuratorium także była w pracy. W tym drugim przypadku również możemy spytać „po co?” – i byłoby to pytanie ze złośliwą intencją, bo kuratoria są w edukacji narodowej ogniwem zbędnym, a okazjonalnie szkodliwym. 

Wierzcie Państwo albo nie wierzcie, ale bardzo fajnie było być na prawicy w minionych latach. Przypomniał o tym w „Polityce” Robert Krasowski, który sam odegrał nieocenioną rolę w historii, dając prawicowym piórom miejsce do pisania w kolejnych periodykach (może nawet sam był prawicowcem, ale z Krasowskim jest jak z Billem Clintonem, który palił marychę, ale się nie zaciągał).

Nieumiejętność zrozumienia przez Władysława Frasyniuka, że popełnił błąd, to kiepska wróżba na przyszłość. Opozycja dostanie jeszcze jednego Lecha Wałęsę – rozgoryczonego, przekonanego o własnej niezwykłości, bzdurzącego oraz zapienionego. Wykrzykiwanie wulgaryzmów pod adresem licznych Polaków podczas manifestacji „w obronie sądów”, to głupota.

Wydarzenia związane z hejterską aktywnością grupy sędziów, spośród których co najmniej kilku pracowało w resorcie Zbigniewa Ziobry… nie toczą się jak lawina. Alfred Hitchcock mawiał, że dobry film zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie ma tylko rosnąć. Artykuł z Onetu był wstrząsem, tyle że później narracja obywatelskiego przerażenia putinowskimi chwytami rządu PiS raczej opadła, niż się wzmogła. Chwilowo? Na trwałe?

Dziad (dziennikarka Elżbieta Rutkowska) mówi do obrazu (wiceminister kultury Paweł Lewandowski), a obraz doń ani razu – a właściwie w pewnych sprawach mówi, za to w innych tylko bije w werble.

Czasownik „mediować” już niedługo będzie chyba miał nowe znaczenie: prowadzić nagonkę w mediach, nawet kosztem dzieci. Kto jest winny temu, że narracja prowadząca do zrozumienia została (trwale?) zepchnięta na boczny tor przez narrację „zaorania”, trudno ustalić.

Michał Karnowski, odnosząc się do mojego felietonu (Magazyn DGP z 19 lipca), zachęca do merytorycznej dyskusji na temat mediów. Z przyjemnością. Co do myśli przedstawiciela tygodnika „Sieci”, pisma w każdym numerze deklarującego myślą, mową i uczynkiem poparcie dla PiS, pozwolę sobie je skrócić do dwóch ważnych punktów.

Czasami, w chwilach pełnych wakacyjnych, głębokich refleksji nad stanem Ojczyzny, myślę, że zaczęło się wszystko od diet. Kiedy mieliśmy po lat 20, wspólne wyjazdy oznaczały też wspólne kupowanie jedzenia i wspólne jego spożywanie. A jeżeli ktoś zwykł był śniadać serem białym, lecz zakupy objęły tylko ser żółty, to po prostu jadł żółty. Ach, te czasy!