Wróbel: może zmielą Hołownię, a może nie

Szymon Hołownia przegrał? Nie tyle kampanię prezydencką, bo to się zdarza, lecz poległ z ideą. Przegrała wiara w sprawczość sił demonstrujących przywiązanie do demokracji, a krytykujących PO i PiS. Trudno odepchnąć skojarzenia z Macronem. Ten wprawdzie wybory prezydenckie wygrywał, ale w gruncie rzeczy przegrał na tym samym polu, na którym poległ Hołownia. Oba polityczne twory wzbraniały się długo przed jasnym wpasowaniem w układ prawica – lewica, objaśniając, że to już przebrzmiałe pojęcia. Lekceważąc tę tradycyjną dychotomię, lekceważyły także tę nową: prounijnie nastawieni demokraci kontra nacjonalistyczna prawica. Ta druga, wbrew rozmaitym oszczerstwom, także demokratyczna, ale nieporównanie bardziej skłonna do naginania prawa i zaniżania kultury politycznej. En Marche! Macrona i Polska 2050 Hołowni, posługując się ładnymi nieraz hasłami o gruntownej przebudowie życia politycznego niosącej poprawę jakości francuskiej/polskiej polityki, w istocie zaproponowały tylko lifting starego układu.

Polityka i system

Ten układ stary... nie był taki znowu zły, ale nasze wybory z 2015 r. rozpoczęły odwrót od wielu pewników III RP. Na plus tego okresu trzeba zaliczyć, że dobrze się czująca elita stanęła oko w oko z wyborem przez lud elity nowej. Na minus, że nowa elita usprawiedliwiała nawet najbardziej oczywiste przykłady politycznej małości i pazerności w ten sposób: święci nie jesteśmy, ale spójrzcie tylko, jak dajemy popalić poprzednikom. Gdyby brać na poważnie propagandę mediów związanych z władzą tamtych lat, można by pomyśleć, że Zjednoczona Prawica daje popalić gnębicielom ludu polskiego wiszącym u niemieckiej klamki w zamian za nieokiełznane możliwości łupienia królewskiego szczepu Piastowego.