wymiar sprawiedliwości

Trudno znaleźć na prawicy polityka, który wyrządziłby własnemu obozowi równie dużo szkód, co Zbigniew Ziobro. Fakt, że były minister sprawiedliwości wziął od szefa Zondacrypto Przemysława Krala pieniądze na swoją fundację, to tylko wierzchołek góry lodowej.

Wykluczone jest przeniesienie sprawy do innego sądu tylko z tego powodu, że ten właściwy nie jest w stanie poradzić sobie z mającymi na celu obstrukcję procesową działaniami jednego z uczestników postępowania. Taka decyzja narażałaby na szwank autorytet wymiaru sprawiedliwości.

Z opublikowanego przez Komisję Europejską raportu wynika, że Polska odnotowała znaczny wzrost społecznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Nie oznacza to jednak, że poradziliśmy sobie z największymi bolączkami, z jakimi od lat boryka się sądownictwo.

Rzecznik praw obywatelskich jest niezależny i niezawisły w swoim działaniu. Jeżeli sprawy będą dotyczyły Ministerstwa Sprawiedliwości, pana ministra Żurka czy jakiegokolwiek innego polityka albo resortu, nie będzie miało to dla mnie znaczenia - mówi Sylwia Gregorczyk – Abram, nowy rzecznik praw obywatelskich.

Nowy projekt regulaminu prokuratury nie daje gwarancji niezależności. Utrzymuje rozbudowany model nadzoru oraz możliwość arbitralnego przenoszenia spraw.

Projekty pism procesowych, których celem jest obciążenie neosędziów kosztami odszkodowań wynikających z ich działalności, mogłyby zostać opublikowane jeszcze w wakacje

Kryzys sądownictwa w naszym kraju przypomina uporczywy ból zęba – nie umiera się od niego, ale na dłuższą metę funkcjonowanie staje się piekłem. Państwo polskie żyje z nim już ponad dekadę. Opinia prof. Macieja Jońcy.

Adwokat

Czy ETPC i TSUE w ogóle powinny się zajmować polskim Trybunałem Konstytucyjnym? Musiałyby go uznać za organ rozpoznający sprawy jednostkowe i rozstrzygający w ich zakresie - piszą Ireneusz C. Kamiński i Kamil Zaradkiewicz.

To, kto w Polsce jest sędzią, przestało być tematem wyłącznie prawnym. Stało się sprawą zaufania – pisze Agnieszka Damasiewicz. W Polsce powstał nowy zawód, ze społecznego nadania: „prawdziwy sędzia”. Społeczeństwo dyskutuje, kto się do tej kategorii zalicza.

Weto Karola Nawrockiego nie tylko zatrzymało reformę KRS – obnażyło bezradność całej klasy politycznej, w której żadna ze stron nie ma siły ani woli przerwać spirali konfliktu o sądy, a każdy ruch generuje tylko kolejny kryzys.

W debacie publicznej coraz częściej słychać głos, że urzędnicy powinni odpowiadać za swoje błędy także finansowo, z użyciem swojego majątku prywatnego. Wielu obywatelom trudno zrozumieć sens tego, że za oczywiście błędne decyzje płaci „państwo”, a zatem my wszyscy. Bo jeśli obywatel ponosi konsekwencje cudzej pomyłki, to dlaczego jej autor miałby czuć się bezpiecznie?

To tu, to tam sąd czy prokuratura dają przykład profesjonalizmu i bezstronności. I zaraz potem zjawiają się służby w Krajowej Radzie Sądownictwa, premier Tusk ogłasza, kto jest winny, a kto nie, minister sprawiedliwości zgadza się na ręczne sterowanie składami sędziowskimi, a sędziowie nawzajem unieważniają swoje wyroki z przyczyn środowiskowych walk podjazdowych.

„Listy do młodego prawnika” Alana Dershowitza, wybitnego adwokata i emerytowanego profesora Harvardu, przeczytałem po raz pierwszy w 2020 r. Zaskoczyły mnie nie tylko trafność wskazówek i jasność, z jaką każda myśl została wyrażona, lecz także odwaga autora, by otwarcie mówić o kłopotliwych zjawiskach w wymiarze sprawiedliwości.

Na razie nie ma żadnego modelu językowego, który byłby przeznaczony do wykorzystania w wymiarze sprawiedliwości. Co nie oznacza, że sędziowie nie używają AI w swojej pracy.

Wszystkie głosy tak bardzo cieszące się, że Zbigniew Ziobro trafi za kratki jak Al Capone, czyli nie za to, co „naprawdę wyczyniał”, ale za cokolwiek, byle zgrzytnął zamek w celi, są i amoralne, i głupie.

Wiemy, chociaż to trudna w przyswojeniu wiedza, że jedyny projekt ustawy naprawiający wymiar sprawiedliwości mający pewne szanse w parlamencie A.D. 2025 mógłby zgłosić prezydent. Warunkiem powodzenia byłoby jednak polityczne porozumienie. Po co jednak komu porozumienie, skoro głosy wyborców padają głównie na mistrzów konfliktu?

Przemysław Rosati: Ustawa praworządnościowa nie jest niczym nowym. Oczekiwałbym od Waldemara Żurka przedstawienia rozwiązania, które będzie miało szansę na akceptację Pałacu Prezydenckiego