Wina przez oskarżenie, czyli grzech ciężki wymiaru sprawiedliwości

Ponad wszystko uderzył mnie jednak uniwersalny charakter spostrzeżeń Dershowitza, które w dużej mierze okazują się trafne także w odniesieniu do naszego rodzimego systemu prawnego. Niezwłocznie zacząłem dzielić się paletą idei autora „Listów...” z moimi studentami. Że pasja może być elementem adwokackiego warsztatu. Że większość spraw klientów trafiających do adwokata potrafi być ciekawa, jeśli zaczniemy o nich dostatecznie intensywnie myśleć. Że nie warto podążać za radami spod sztancy, bo prawdziwie użyteczne rady muszą być skrojone na miarę. Że warto wypracować sobie wewnętrzne kryteria oceny własnej pracy i być dla siebie surowym, zwłaszcza po wygranej, kiedy nikt nie jest wobec nas krytyczny. I że warto być uczciwym, nawet jeśli pokusa, by postąpić nieuczciwie, jest silna. Cieszę się, że od zeszłego roku, dzięki tłumaczeniu Wojciecha Bergiera i Juliana Bąkowskiego, polski czytelnik może zapoznać się z tą książką w ojczystym języku.

Oskarżenie jak wyrok

Mało kto wie, że Alan Dershowitz stanął w przeszłości w obliczu fałszywych oskarżeń o obcowanie płciowe z nieletnią. Oskarżenia wobec Dershowitza kierowała Virginia Giuffre – kobieta, która ujawniła się jako ofiara Jeffreya Epsteina. Dershowitz był obrońcą Epsteina w sprawie zakończonej korzystną dla tego ostatniego ugodą w 2008 r. W lipcu 2019 r. prokuratura przedstawiła Epsteinowi zarzuty obejmujące m.in. stręczycielstwo nieletnich na dużą skalę. W sierpniu 2019 r. – jak podają źródła – Epstein popełnił samobójstwo w celi, zanim jego proces się zaczął.