Inspekcja Pracy

Rząd pracuje nad nową wersją reformy Państwowej Inspekcji Pracy. Wariant określany jako PIP 2.0 ma pozwolić spełnić wymogi Krajowego Planu Odbudowy, jednocześnie ograniczając uznaniowość inspektorów i ryzyko natychmiastowych oraz wstecznych skutków dla firm. Kompromis w tej sprawie ma pogodzić partie koalicji rządzącej.

W przypadku nabycia przez niepełnosprawnego pracownika prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego po raz pierwszy, będzie on udzielony proporcjonalnie do okresu zatrudnienia u pracodawcy, w roku, w którym uzyskał to uprawnienie.

Projekt ustawy, która ma zlikwidować lukę płacową między kobietami a mężczyznami, spotkał się z falą krytyki środowiska biznesowego. Organizacje pracodawców alarmują, że przepisy są nieprecyzyjne, a terminy nierealistyczne.

Rada Ochrony Pracy dąży do wzmocnienia kompetencji nadzorczych Marszałka Sejmu oraz swoich uprawnień względem inspekcji pracy. Proponuje wprowadzenie cyklicznych audytów oraz ułatwienie procedury zlecania kontroli NIK.

Po wstrzymaniu prac rządowych nad ustawą o PIP przedsiębiorcy kładą na stole własny projekt. Proponują powrót do pomysłu o oskładkowaniu umów cywilnoprawnych i pierwotnego brzmienia kamienia milowego KPO.

W całej tej historii z niedoszłą reformą Państwowej Inspekcji Pracy jeszcze jedna rzecz bulwersuje. Projekt stanowił jaskrawy przykład legislacyjnej niestabilności i braku strategii państwa. Ministerstwa mogą w dowolny sposób miesiącami wydawać pieniądze na ekspertów, prawników i legislatorów, za pracę których płacą podatnicy. Wszystko to w jednej chwili rozpłynęło się w powietrzu.

Ministry Agnieszka Dziemianowicz-Bąk i Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz nie mają powodów do radości. Premier Donald Tusk dość brutalnie zarzucił im, że albo nie dopilnowały powierzonych zadań i celów, albo zrealizowały je w sposób nieakceptowalny. W efekcie ich praca trafi do kosza. Gorzka to dla nich lekcja tego, jak robi się politykę. Pytanie co dalej z Państwową Inspekcją Pracy i kamieniem milowym?