Małgorzata Raczkowska

ZDROWIE Opuściłam placówkę leczniczą w piątek po południu, ale nie dostałam ani dokumentów, ani wyników badań do ręki - opowiada pani Agnieszka. - Lekarz powiedział, że po wypis mam się zgłosić na oddział w poniedziałek. Stawiłam się, ale nic nie było gotowe, podobnie we wtorek. W środę udało się wypis odebrać, ale nie dostałam wydruków wyników badań. Powiedziano mi, że są w systemie elektronicznym i będą dostępne dla lekarza, który mnie do szpitala skierował, i że do niego mogę zwrócić się o wydruki. Czy nie jest tak, że wypis powinnam dostać, wychodząc ze szpitala, a wraz z nim informacje o badaniach, jakim mnie tam poddano? Dlaczego mam marnować czas mój i lekarza - irytuje się kobieta

Mam niewielką firmę produkcyjną. Wytwarzamy elementy butów, fleki i zelówki - pisze pan Paweł z Podkarpacia. - Zatrudniam kilka osób. Ponieważ myślę o modernizacji mojego przedsiębiorstwa, zainteresowałem się propagowanym w mediach projektem ZUS, który przewiduje dofinansowanie inwestycji mających na celu poprawę bezpieczeństwa pracy. Jest wiele do zrobienia w tym względzie w moim zakładzie. Ledwie jednak wykazałem zainteresowanie (czytałem w internecie, zadzwoniłem do ZUS), zgłosił się do mnie mężczyzna jakoby reprezentujący jakąś firmę, z propozycją uczestnictwa w szkoleniu i pomocy w wypełnieniu wniosku. Czy nie jest to próba wyłudzenia - zastanawia się czytelnik

Wyjeżdżam po raz pierwszy w życiu na samodzielną wyprawę do egzotycznych krajów. Jedziemy we dwoje, zamierzamy podróżować przez Wietnam, Laos, Kambodżę - opowiada pani Bogumiła. - Bardzo cieszę się na tę podróż, będzie to wyprawa mojego życia. Ale mam trochę obaw. Będziemy z dala od kraju, od bliskich i chciałabym czuć opiekę polskich służb dyplomatycznych. Czy one monitorują poczynania i losy Polaków podróżujących do odległych krajów - pyta turystka

W ostatni weekend przed wieczorem siedziałem na ławce w parku - opowiada pan Franciszek. - Obserwowałem, jak młode małżeństwo z dwójką dzieci wraca z jakiejś plenerowej imprezy. Oboje byli - delikatnie mówiąc - podchmieleni. Niespecjalnie zwracali uwagę na dzieci, które plątały im się pod nogami. Wezwałbym policję lub straż miejską, gdyby to byli jacyś menele. Ale nie - kulturalni młodzi ludzie, którzy wypili trochę za dużo. Tylko dlaczego wybrali się na popijawę z dziećmi? Co mówi prawo o takim nieodpowiedzialnym zachowaniu rodziców?

Dziadek pani Anny przed II wojną światową był właścicielem nieruchomości położonej we Lwowie, na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pan Antoni - bo tak miał na imię - mieszkał we Lwowie od urodzenia, jednak na początku 1938 r. przeprowadził się do Warszawy w związku z otwarciem tam filii przedsiębiorstwa, w którym pracował. Kamienicy na Kresach Wschodnich nie sprzedał i wracał do niej w każdej wolnej chwili. 1 września 1939 r., gdy wybuchła wojna, mieszkał w Warszawie. Pani Anna zastanawia się, czy przysługuje jej jakakolwiek rekompensata za utraconą przez dziadka nieruchomość, a jeżeli tak, to w jaki sposób może ją uzyskać.

Jeżdżąc nowymi drogami po Polsce, można wpaść w depresję - pisze pan Michał, który znaczną część czasu pracy spędza za kółkiem. - Wszędzie ekrany, potrzebne czy niepotrzebne, jedzie się jak w tunelu, nic nie widać, nic się w krajobrazie nie zmienia. Poza tym że nietrudno przeoczyć zjazd z trasy do małego miasteczka lub przydrożnego baru, to - moim zdaniem - ta monotonia jest wręcz niebezpieczna, bo kierowca nie odbiera żadnych pozytywnych bodźców. Często także mieszkańcy nie chcą ekranów akustycznych, a wciska się im je na siłę. Najgorzej jest chyba na dwójce między Konotopą a Strykowem, ale i inne drogi są wyrwane z rzeczywistości. Do końca 2012 r. miało powstać rozporządzenie, które dopuściłoby możliwość zastosowania innych sposobów do walki z hałasem niż ekrany akustyczne. Jaki jest jego los? - zastanawia się czytelnik.

Pani Krystyna nie lubi zakupów, zawsze stara się zrobić je jak najszybciej. Jednak po ostatnich postanowiła poświęcać im więcej czasu i uwagi. - Przy rozpakowywaniu okazało się, że zamiast żółtego sera kupiłam blok seropodobny, a w wędlinie, na której opakowaniu widniał napis: tradycja dobrego smaku, mięso stanowiło jedynie 57 proc., reszta to była woda, białko sojowe, konserwanty. Czy ktoś to kontroluje? - pyta nasza czytelniczka.

ŁOWIECTWO Widziałem kiedyś polowanie, uczestniczyłem w tradycyjnych obrzędach myśliwskich - opowiada pan Robert. - Działo się to czystym przypadkiem, ale zainteresowali mnie ludzie, których obserwowałem, ich działalność, nieograniczająca się przecież jedynie do polowania, czyli zabijania zwierząt. To także codzienna praca związana z ochroną przyrody, kultywowanie tradycji. Zastanawiam się, czy osoba taka jak ja, zupełnie niezwiązana ze środowiskiem, mogłaby zostać myśliwym - pisze czytelnik

NIERUCHOMOŚCI Jestem współwłaścicielką kamienicy, która została wybudowana w 1938 r. Nie jest wpisana do rejestru zabytków, ale znajduje się w dzielnicy uznanej za zabytkową. Remontujemy ją już 11 lat - pisze pani Teresa. - Przy załatwianiu pozwolenia na remont elewacji musieliśmy mieć opinię konserwatora zabytków. W tym roku zdecydowaliśmy się wymienić drzwi wejściowe. Uznaliśmy (na podstawie opinii stolarzy), że nie nadają się do remontu ze względu na duże uszkodzenia. Zwróciliśmy się do urzędu ochrony zabytków o opinię w tej sprawie. Na razie otrzymaliśmy telefoniczną informację, że drzwi należy wyremontować, a poza tym kamienica jest zabytkiem (!).  Obawiamy się, że czeka nas batalia w tej sprawie - martwi się czytelniczka. - A przecież zamierzamy zamówić u rzemieślników drzwi dębowe, które nie będą odbiegać wzorem od obecnych - dodaje