recenzja książki

Nie tak dawno temu polecałem w tym miejscu książkę Susanne Madsen „Moc lidera. 7 zasad, które pozwolą wam przekształcić się z menedżera w lidera projektu”. Zawsze po recenzji zagranicznego poradnika mam małe wyrzuty sumienia - bo czyż nie ma dobrych, napisanych po polsku i z uwzględnieniem polskiego kontekstu książek na taki sam temat? Oczywiście, że są. Dlatego dziś słów kilka poświęcę „Anatomii lidera. Jak zostać świetnym szefem i doskonalić się w sztuce przywództwa” Michała Chmieleckiego.

Kibolstwo jednoczy, a po tym akcie zjednoczenia nie ma już sensu dociekać, kim jesteś i skąd się wziąłeś.

Założę się, że część z państwa skrycie marzy o tym, by liderować, a nie tylko zarządzać. Bycie liderem brzmi dumnie, godnie i wzniośle. A zarządzanie? Na kilometr pachnie ciężką i niewdzięczną robotą, długimi godzinami spędzonymi w pracy oraz wiecznie niezadowolonymi współpracownikami. Czy można przedzierzgnąć się w lidera? Susanne Madsen przekonuje, że tak. Warto wysłuchać, co ma do powiedzenia.

Steven Pinker, posiadacz najefektowniejszej czupryny w gronie amerykańskich intelektualistów celebrytów (jedynie młody Malcolm Gladwell mógł się z nim równać), napisał książkę w obronie racjonalności. Nie potrafię znaleźć zbyt wielu powodów do stwierdzenia, że jest ona polskiemu czytelnikowi potrzebna. Nie chodzi o to, że „Racjonalność” jest książką złą. Pinker jest autorem ze ścisłej czołówki bestsellerów „New York Timesa”. Jego „Zmierzch przemocy” czy „Nowe oświecenie” czytały się świetnie i były szeroko komentowane. Pinker niedobrych książek po prostu nie pisze.

Jacek Bartosiak powiedział, że w celu napisania tej książki musiał przysiąść i nauczyć się astrofizyki. Czyli dziedziny wiedzy zajmującej się badaniem procesów fizycznych w skali astronomicznej oraz budową obiektów astronomicznych i prawami nimi rządzącymi. I dopiero potem połączyć zdobytą wiedzę z tym, co było dotąd wizytówką Bartosiaka – z geopolityką. Czy takie wyjście poza sferę sprawdzonych tematów i kompetencji się udało? Mnie to, co przeczytałem, przekonuje.

Nasze czasy” – brzmi to trochę boomersko. Po przecież to właśnie boomerzy (i inni starcy) lubią opowiadać: „A za moich czasów...”. A może wszyscy lubią? Więc i Piotr Stankiewicz pomyślał: „Powspominajmy razem. Nie wstydźcie się. Wiem, że lubicie...”. I jak pomyślał, tak zrobił.

Trzecia książka ze znakomitej serii wydawnictwa RM „Ludowa historia Polski”. Seria ta jest bardziej autentyczna i zdecydowanie mniej przeintelektualizowana niż wiele dzieł stworzonych przez historyków i publicystów, którzy zajęli się tak modną dziś ludowością.

Podczas czekania na film „Gierek” (premiera jesienią) warto spojrzeć na nową biografię Piotra Jaroszewicza. Człowieka, który współrządził Polską przez niemal całe lata 70. Z niezrozumiałych dla mnie powodów Jaroszewicz cieszy się o wiele mniejszym zainteresowaniem historyków niż jego poprzednik Józef Cyrankiewicz. Ten drugi był znany choćby z zamiłowania do dobrego jadła oraz pięknych kobiet. Na jego tle Jaroszewicz zdaje się na pierwszy rzut oka mniej zajmujący. Kostyczny, wojskowy, sztywny.

Wszyscy mówią teraz o zielonej gospodarce. Ale przecież naiwnością jest sądzić, że to będzie lek na całe zło wyrządzone środowisku przez kapitalizm.

Daniel Dziewit jest jednym z najbardziej pomysłowych pisarzy w Polsce. Właśnie stworzył… papierowego smartfona. Książkę bez dwóch zdań oryginalną.

Co poszło nie tak? Nauka nadal nie umie jasno odpowiedzieć na to pytanie – a im więcej dowiaduje się o neandertalczykach, tym odpowiedź ta staje się trudniejsza

Dzieci mają wstrząsający dar traktowania wydarzeń okrutnych i przerażających z osobliwym spokojem – jeśli nie pamiętają nic poza wojną, to właśnie wojna jest ich normalnością

Co to? Jan Paweł II? – zapytała mnie koleżanka, widząc, że trzymam książkę „Drogi nadziei” szwajcarskiego socjalisty i krytyka globalizacji Jeana Zieglera. Oczywiście chodziło jej o tytuł. Tytuł faktycznie może się kojarzyć z „Przekroczyć próg nadziei” – wywiadem rzeką, który z papieżem przeprowadził włoski publicysta Vittorio Messori. Tamta książka stała się w połowie lat 90. bestsellerem, sprzedano jej ok. 20 mln egzemplarzy, wiele z nich w Polsce. Nic dziwnego, że takie skojarzenie mogło się pojawić.

Ta recenzja byłaby inna, gdyby „Chamstwo” Kacpra Pobłockiego pojawiło się na rynku trzy lata temu. Wtedy godziłoby się napisać, że była długo wyczekiwana, że w końcu otrzymaliśmy ludową perspektywę w historii. Ale mamy rok 2021 – i w związku z tym na książkę Pobłockiego trzeba spojrzeć inaczej.

„Przewóz” to fabularnie antywestern – czy może raczej antyeastern – choć nietypowy, hybrydowy, zamieszkany przez różne inne gatunki, style i inspiracje.

Przyznam szczerze, że ja bym tak chciał. Chciałbym umieć negocjować tak, jak radzi Lars-Johan Age. I żeby inni w negocjacjach ze mną używali paru prostych zasad proponowanych przez doświadczonego szwedzkiego ekonomistę i negocjatora.

Każdy z nas w momencie życiowego kryzysu, zwątpienia w swoją nikłą rolę w kapitalistycznej układance, byłby gotów przejść gdzie indziej

„Szalone, złe i smutne” skupiają się na kobietach-pacjentkach nie bez powodu. Tak się składa, że o tym, czym jest „normalność” i kto jest „normalny”, decydowali przeważnie mężczyźni