recenzja książki

Czy bycie po stronie lewicowych wartości musi być równoznaczne z ciągłym smęceniem i narzekaniem? Włosko-francuski historyk i eseista Enzo Traverso twierdzi, że jest to w zasadzie nieuniknione.

Uwaga! Nowa książka z anonsowanej już w tym miejscu serii „Ludowa historia Polski” ma w tytule Jakuba Szelę. To właśnie przywódca rabacji galicyjskiej spogląda na nas (a właściwie nieco obok nas) z okładki pracy Piotra Korczyńskiego. Ale to nie jest kolejna książka o Szeli, lecz o innych postaciach, które mogłyby się stać – albo się stały – ludowymi legendami.

Dobrze się czyta Ladislaua Dowbora – jego myśl pozwala zmierzyć się z chaosem otaczającej nas rzeczywistości ekonomicznej. To już kolejna książka brazylijskiego ekonomisty polskiego pochodzenia, którą będę polecał.

Czułe i bezlitosne poczucie humoru Davida Sedarisa jest jak lśniąca w słońcu brzytwa.

Mamy kolejny mocny głos wskazujący, że firmy z branży nowych technologii to współczesne potwory Frankensteina.

Niedawno obchodziliśmy 40. rocznicę Porozumień Sierpniowych. Z tej okazji Bogdan Borusewicz, jeden z liderów strajku w Stoczni Gdańskiej, udzielił wywiadu „Gazecie Wyborczej”. Nie był to zwykły okolicznościowy wywiad – Borusewicz przedstawił w nim jednoznaczną interpretację wydarzeń z sierpnia 1980 r. Mówił, że był to bunt zorganizowany przez opozycyjnych inteligentów. A robotnicy? Ci odegrali rolę narzędzia w ich rękach. Potężnego, lecz tylko narzędzia. „Strajku w stoczni nie zrobili robotnicy” – głosił tytuł rozmowy.

W zadowolonych z siebie liberalnych kręgach społeczeństwa cały czas można jeszcze – choć na szczęście coraz rzadziej – usłyszeć głosy, że „na prawicy nie ma prawdziwych partnerów do intelektualnego dialogu”. To opinia krzywdząca, będąca refleksem po czasach, gdy na porządku dziennym stosowano szantaż: „Jeśli jesteś z prawicowymi oszołomami, nie jesteś godzien miana prawdziwego intelektualisty”.

Na fali najnowszych wydarzeń za Atlantykiem Zbigniew Marcin Kowalewski odkurzył dwa starsze teksty, pokazujące, że niepokoje ekonomiczne i rasowe w Stanach nie zaczęły się wczoraj. 

Ta książka chodziła za Danielem Dziewitem od lat. A kiedy wreszcie zdecydował się ją napisać, okazało się, że nie ma lepszego momentu na publikację niż właśnie teraz.

Poradniki ekonomiczne można podzielić na dwa typy. Pierwszy próbuje nas przekonać, że biznes to domena ładu, reguł i stałości, drugi – że rządzić nim powinien chaos, brak zasad i zmienność.

Spojrzeć na proces zarządzania z perspektywy kobiety – na dodatek Polki. To intrygująca lektura. Monografia pod redakcją profesorek Moniki Kostery i Ewy Bogacz-Wojtanowskiej przynosi wiele ciekawych tekstów i optyk.

Panuje przekonanie, że kapitalizm pokonał socjalizm. I to zdecydowanie. Ten wynik może wyglądać jednak zupełnie inaczej, jeżeli uwzględnimy to, co się działo w sypialni. A właściwie we wszystkich miejscach, gdzie da się uprawiać seks.

Prawdziwym Polakiem nie jest żaden z mieszkańców Polski. Ani nawet Polakiem nieprawdziwym. Wszyscy jesteśmy kundlami.

Znaczenie i rozmach książki „Tragizm polityki mocarstw” (2001) Johna Mearsheimera są często przyrównywane do dwóch innych fundamentalnych prac o relacjach międzynarodowych wydanych po zakończeniu zimnej wojny – „Zderzenia cywilizacji” (1996) Samuela Huntingtona oraz „Końca historii” (1992) Francisa Fukuyamy. Z tego tria to właśnie Mearsheimer, zdeklarowany realista, snuje najbardziej gorzkie refleksje na temat możliwości pokojowego współistnienia państw.

Książeczka „Jak zerwać z kapitalizmem?” nie spełnia wprawdzie obietnicy zawartej w tytule i nie mówi nam, jak się uwolnić się od dyktatu tego, co nas otacza. Ale bądźmy szczerzy: czy istnieje gdzieś na świecie jakiś autor, który potrafiłby ją spełnić?

Od kilku lat trwa w Polsce niezwykle ciekawy proces tkania nieoczywistej narracji historycznej. Oddolnie, wbrew oficjalnej, antykomunistycznej poprawności politycznej, powstają kolejne elementy nowego obrazka. Mamy tu inne spojrzenie na początki Polski Ludowej.

W watasze też trwała walka o władzę. Walka, której ofiarą padł człowiek

Uważni czytelnicy tej kolumny zauważyli już pewnie, że pojawiają się w niej czasem książki o myśleniu. Nieczęsto, ale za to regularnie. Powód jest prosty. Nie jest sztuką przeczytać najwięcej książek i każdą się zachwycić albo zniesmaczyć. Ważne, by umieć podchodzić do zawartych w nich treści bardziej twórczo, a mniej mechanicznie. Do tego zadania niezbędnym narzędziem jest jednak dobrze wytrenowany mózg. Mózg elastyczny.

O przyszłości pracy pisze się dużo. Ostatnio nawet trochę zbyt dużo. Efekt nowości mamy więc już daleko za sobą. Dlatego z coraz większym sceptycyzmem („o nie, znowu o tym samym…”) witam kolejne publikacje na tematy rozpięte w trójkącie automatyzacja – sztuczna inteligencja – nowe technologie. Czasem myślę, że jeśli ktoś jeszcze raz nazwie „ciekawym i nowatorskim” raport Carla Freya i Michaela Osborne’a o znikaniu zawodów pod naporem automatyzacji, to nie ręczę za siebie.