COVID, Hegel, COVID, Trump. Recenzja książki „Pandemia 2. Kroniki straconego czasu”

Žižek zyskał wielbicieli odwagą w łamaniu myślowych przyzwyczajeń i śmiałością w sięganiu po dziwaczne nieraz paralele i porównania. Ale ostatnio jakby się zaczął tego lękać. Najpierw coś mówi albo pisze, jak na Žižka przystało – nie kalkulując i nie dzieląc włosa na czworo, ale potem przedstawiciele ugrzecznionej lewicy dzwonią do niego i robią mu wyrzuty, że pochwalił nie tego co trzeba i nie odciął się odpowiednio mocno od Trumpów, Orbanów i Kaczyńskich. I Žižek zaczyna się tłumaczyć, że „wprawdzie, ale przecież”. I już nie jest dawnym Žižkiem, tylko jednym z przewidywalnych publicystów. Który „oczywiście” krytykuje kapitalizm i liberalną demokrację, ale „oczywiście” nie jest w stanie sobie wyobrazić niczego innego. A nawet jeśli jest w stanie sobie wyobrazić coś innego, to ta inność tak go przeraża, że już woli, żeby było tak, jak było. To dzisiejszy Žižek. Ugrzeczniony, oswojony, spętany łańcuchami poprawności wszelakiej. Dziwne, prawda?