książka

Pięć organizacji reprezentujących autorów, tłumaczy i ilustratorów skierowało wspólny apel do Komisji Kultury Sejmu. Ich postulaty trafiają w moment, gdy Ministerstwo Kultury finalizuje projekt przełomowej regulacji rynku wydawniczego.

Książka „Woda była strasznie zimna” opowiada o roli, jaką wyznaczyliśmy w naszym systemie społecznym prawdzie. I o tym, w jaką konfuzję wprowadza nas sytuacja, gdy obiektywna prawda jest po prostu nie do ustalenia.

W niepewnych czasach powracają autorytarne modele przywództwa oparte na sile i kontroli. Dr Anna Rulkiewicz, prezeska Grupy LUX MED, przekonuje w studiu DGP podczas Kongresu Wyzwań Zdrowotnych w Katowicach, że jedyną drogą do trwałego i skutecznego przywództwa jest oparcie działań na wartościach, które stają się zarówno kotwicą, jak i drogowskazem w czasach kryzysu. Właśnie ukazała się jej książka na ten temat.

Jest to – odtworzona w książce „Proto” z dużym talentem narracyjnym – opowieść o niesłychanym sukcesie. Chodzi przecież o grupę pasterzy, która 7 tys. lat temu rozpoczęła na Stepie Pontyjskim (rozciągającym się od ujścia Dunaju po Ural) swoją skomplikowaną, meandrującą wędrówkę ku dominacji, dzięki której pół świata mówi współcześnie którymś z języków indoeuropejskich.

Polecam książkę Lulu Miller „Dlaczego ryby nie istnieją” opowiadającą o pierwszym rektorze Uniwersytetu Stanforda. To oryginalna historia o stracie i odnalezieniu siebie. A także o kulcie siły, władzy i rasowego suprematyzmu.

Nie miałem pojęcia o istnieniu Róży Ostrowskiej. Tym bardziej cieszę się z odkrycia – chodzi bowiem o twórczynię nietuzinkową i oryginalną. Ostrowska była osobą o potężnej charyzmie, co w gomułkowskiej Polsce niekoniecznie okazywało się bezpieczną strategią przetrwania. O wyborze prozy Róży Ostrowskiej „Rybka, róża, bunt” pisze Piotr Kofta.

Można całą historię PRL opowiedzieć przez dzieje przemian ciała kobiety, przemocy wywieranej na tym ciele, a także moralnych i instytucjonalnych roszczeń względem niego. Recenzja książki „Życie codzienne kobiet w PRL” Błażeja Brzostka.

Ciekawe, jak zgrabnie można, nie rozumiejąc sytuacji Polski w roku 1921, odwoływać się do niej, by dopiec Polakom w roku 2026. Trudne zadanie? Jarosław Kurski poradził sobie z nim znakomicie. Korzystając z „Pamiętników 1870-1920” Stanisława Stempowskiego, dowiódł, że tzw. pedagogika wstydu ma się w „Gazecie Wyborczej” doskonale.

Odpowiedź Grzegorza Rossolińskiego-Liebe na głosy krytyki wobec jego książki o polskich burmistrzach w czasie wojny przenosi spór historyczny na planszę polityczną. Czemu ma służyć wyliczanie przez niemiecko-polskiego historyka na jednym wydechu IPN-u, Kanału Zero oraz Mateusza Morawieckiego?

Kultura, w której nas wychowano, lubi spektakularne wizje końca świata: wybuchy, płomienie, trzęsienia ziemi, mordercze hekatomby. Tymczasem istnieje znaczne ryzyko, że już jest po wszystkim, tylko jeszcze się nie zorientowaliśmy, przegapiwszy znaki na niebie i ziemi.

W najnowszym numerze dwumiesięcznika wydawanego przez MSZ Federacji Rosyjskiej szef departamentu zajmującego się relacjami z Ukrainą Anton Postigow oraz były speechwriter Kremla, Dmitrij Demurin, opisują dzieje kolonialnego podboju Rosji przez Zachód, zapoczątkowanego, jak się okazuje, wyprawą Bolesława Chrobrego na Kijów.

W „Maniaku” pisarz Benjamín Labatut opowiada o człowieku, który nie mógł przestać myśleć. Problem w tym, że był myślicielem tyleż fenomenalnym i niezwykle mądrym, ile niebezpiecznym, ponieważ nie stawiał swojemu myśleniu żadnych granic. Najprościej chyba powiedzieć, że John von Neumann był figurą prometejską, ale to i tak nie wyczerpuje zagadnienia.

Prokuratura ujawniła nowe fakty w sprawie kradzieży bezcennych starodruków z Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. Obywatel Gruzji przyznał się do winy i wskazał rosyjskiego zleceniodawcę, który miał sprzedawać dzieła na aukcjach w Moskwie i Petersburgu. Wartość strat przekracza 3,8 mln zł.

„Włóczędzy” chińskiej pisarki Hao Jingfang to rzecz o porażkach i rozczarowaniach idealistów. Którzy – po raz kolejny – chcieliby dźwignąć ku niebu jednoczącą ludzkość Wieżę Babel. To ciekawe, że dostajemy taką prozę z Chin, a sami już od dawna niczego podobnego nie wytwarzamy.

Rudolf Kučera jest moim ulubionym piłkarzem, choć nigdy nie widziałem, jak gra. Jak wiele ciekawych dla mnie rzeczy z dziedziny literatury lub sportu, sprawa ta wzięła początek po lekturze tekstów Michała Okońskiego.

Był taki czas, kiedy wyprawy Cooka postrzegano jako szlachetne przedsięwzięcia, podjęte w imię oświecenia i ekspansji globalnej wiedzy. Dziś podróżnik ogniskuje w sobie cały nasz postkolonialny resentyment wobec tamtej epoki

Prezydent Andrzej Duda poinformował w piątek, że napisał książkę "To ja, Andrzej Duda". To opowieść o kulisach decyzji, które zaważyły na losach Polski i Europy, szczera opowieść o życiu i prezydenturze - podkreślił. Książka ma 640 stron i ponad 250 ilustracji.

Nie znajdują tu zastosowania europejskie rozróżnienia na religię intelektualną i ludową, na „prawdziwą” wiarę i postreligijne dobieranie sobie à la carte tego, co się komu podoba z rynkowej oferty metafizycznej.

Czy Róża jest naprawdę służką Boga? A może pracuje dla Złego i to na jej wezwanie przedstawiciele piekieł panoszą się w Limie? Książka „Rok, w którym narodził się diabeł” to powieść historyczna (może quasi-historyczna) osadzona w XVII-wiecznym Wicekrólestwie Peru.