Artykuły autora

Jak wiadomo, najlepsze interesy robi się na dzieciach. A jeszcze teraz, kiedy z okazji Pierwszej Komunii trzeba kupić komputer czy quada! Ale producenci dobrych i udanych zabawek zawsze podbijali ceny bez litości, bo wiadomo, że rodzice nie wytrzymają presji i kupią. Nawet w zwyczajnym sklepie spożywczym mama w reakcji na ryk dziecka płaci za czekoladkę czy batona, a tata, który wieczorem nabywa pół litra, dorzuca do tego cukierki. Dochody na dzieciach są kolosalne, podobnie - jak w zamożniejszych nieco rodzinach - na seniorach, bo i tu producenci, tym razem farmaceutyków i rozmaitych gadżetów, wykorzystują sytuację bez skrupułów. Ale w zasadzie wszystko jest w porządku. Popyt i podaż, nikt nas do niczego nie zmusza, to już tyko nasza wina, że chcemy - najczęściej - nasze zaniedbania uczuciowe nadrobić za pomocą zakupów.

Jeżeli ktoś decyduje się na spędzenie urlopu w Polsce, to staje przed trudnym wyborem. Uznajmy, że nie chcemy jechać do Zakopanego lub Sopotu, ale gdzie indziej. Wtedy okaże się, że albo można wybrać dworek ze spa za minimum 300 złotych za dobę, a nawet do 800 zł, albo agroturystykę z łazienką na korytarzu, bez dostępu do internetu z dwoma łóżeczkami za 20 - 30 zł za dobę. Między tymi dwiema ofertami są tylko bardzo nieliczne. Podobnie jest zresztą z hotelami w większych miastach. Na przykład w pięknej Bydgoszczy przyzwoitego hotelu poniżej 200 zł za noc się nie dostanie.

To prawda, widziałem kiedyś w jednej z sal Kongresu w Stanach Zjednoczonych senatora z niebywałym zapałem przemawiającego do pustej sali i do kamery telewizyjnej. Jednak coś nas jakoś niepokoi, kiedy słyszymy o posłach czy europosłach biorących diety i nieuczestniczących w obradach czy kiedy patrzymy na niemal pustą salę Sejmu w czasie prezentowania przez ministra Sikorskiego kierunków polskiej polityki zagranicznej i w setkach innych sytuacji.

Dziwaczna, delikatnie mówiąc, propozycja ministra Kwiatkowskiego, by kibice chuligani byli sądzeni od razu na boisku, budzi zrozumiały opór środowisk prawniczych i nie tylko. Jednak przy tej okazji warto przyjrzeć się sytuacji polskiego sądownictwa, bo skoro nie potrafi sobie poradzić z meczowymi łobuzami, to czy radzi sobie z innymi, ważniejszymi sprawami karnymi i cywilnymi?

Mieszkam na granicy wielkich lasów, półtora kilometra od centrum dużej gminnej wsi, w której jest sześć sklepów, poczta, apteka i ośrodek zdrowia z trzema lekarzami. Od pewnego czasu z tej wsi nie można nigdzie wyjechać, jeżeli nie ma się własnego samochodu, bo państwowe instytucje wstrzymały komunikację, a prywatny bus jeździ, tylko gdy w pobliskim mieście (11 kilometrów) czynne są szkoły - a teraz są wakacje. Można naturalnie rowerem, ale przy minus dziesięciu stopniach nie polecam. Do lekarza specjalisty, na większe zakupy lub - o zgrozo - w celach rozrywkowych wyjechać ze wsi się nie da. A bo i po co ludzie mają się szwendać, niech lepiej siedzą w domu. Podobnie przecież było przed wojną, jak opowiada leciwa sąsiadka, która z sześcioma jajkami szła piechotą, boso na targ do miasta, by po ich sprzedaniu nabyć sól, naftę i zapałki. I co, źle jej było?

Rozumiem, że każda okazja do wspólnej zabawy jest dobra, i popieram takie zamysły. Jednak zupełnie nie rozumiem, dlaczego okazją szczególną miałaby być zabawa sylwestrowa. I skąd radość z tego, że przychodzi nowy rok? Nie przemawia przeze mnie sceptycyzm wieku dojrzałego, bo sylwestra nie lubiłem nigdy. Zwłaszcza spędzanego w większym towarzystwie. Te sztuczne wyrazy radości, to całowanie się z obcymi, te wypachnione do niemożliwości panie i nieprzyjemne uściski z mężczyznami. Ten entuzjazm. A tu z czego się cieszyć, w co się bawić?