ubezpieczenie społeczne

Dodatkowe świadczenie opiekuńcze nie przysługuje osobom zaangażowanym w zwalczanie pandemii. W teorii ich dzieciom trzeba zorganizować opiekę w szkołach. W praktyce ci rodzice mogą zostać i bez pomocy, i bez zasiłku

Pracownik był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie od 1 kwietnia do 31 maja 2020 r. na mocy specustawy o COVID-19 został pracownikom obniżony wymiar czasu pracy o 20 proc., czyli do 0,8. Pracownik chorował od 27 kwietnia do 25 października 2020 r. Od 26 października przebywa na sześciomiesięcznym świadczeniu rehabilitacyjnym. Podstawa wymiaru najpierw wynagrodzenia chorobowego, a potem zasiłku chorobowego została obliczona z wynagrodzenia za kwiecień, po obniżeniu etatu. Od 1 czerwca przywrócono pełny wymiar czasu pracy. Jaką należy przyjąć podstawę wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego? Czy przeliczać podstawę zasiłku dla pełnego etatu, z której zostanie obliczone świadczenie rehabilitacyjne?

Dotyczy to sytuacji, gdy spółka nie zawarła z tą osobą umowy o pracę lub cywilnoprawnej. Pełnienie zaś funkcji na podstawie uchwały nie jest podstawą do naliczenia należności.

W okresie szerzącej się pandemii COVID-19 wiele osób z dnia na dzień dowiaduje się, że zostały zakażone tą chorobą w miejscu świadczenia pracy (np. gdy w zakładzie pracy nagle zapada na nią większość załogi). Pojawiają się więc poglądy, że z uwagi na zewnętrzny charakter oraz nagłość tego zjawiska, mającego miejsce w środowisku pracy, jest to wypadek w pracy. Czy są one uprawnione?