W jakiej wysokości przedsiębiorca może zaliczyć do kosztów diety z tytułu swoich wyjazdów służbowych
Osoba fizyczna prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towar ó w (PKD 49.41.Z). Przedsiębiorca ten świadczy na ternie UE usługi transportowe, wykorzystując samochody ciężarowe. Podatek dochodowy rozlicza na zasadach og ó lnych, prowadząc podatkową księgę przychod ó w i rozchod ó w. Przedsiębiorca wykonuje usługi transportowe osobiście jako właściciel - kierowca, a także przez zatrudnionych kierowc ó w. Osobiste wyjazdy przedsiębiorcy (jako kierowcy) są wyjazdami służbowymi, kt ó re wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu realizacji przyjętego zlecenia na wykonanie usługi transportowej. Przedsiębiorca zalicza do koszt ó w uzyskania przychodu wartość diet z tytułu ww. podr ó ży służbowych, w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom. Diety naliczone są na podstawie prowadzonej ewidencji dla każdego wyjazdu z określonymi datami i godzinami rozpoczęcia wyjazdu, przekraczania poszczeg ó lnych granic oraz zakończenia wyjazdu. Czy przedsiębiorca prawidłowo rozlicza swoje podr ó że służbowe w kosztach uzyskania przychod ó w?
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT). Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
Różnice między sytuacją właściciela firmy a pracownika
Należy jednak podkreślić odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do przedsiębiorcy istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być ustalenie, czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Należy zatem przyjąć, że odesłanie w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT do pojęcia pracownika może mieć zastosowanie jedynie w kontekście ograniczenia wysokości diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, nie zaś samej zasady dopuszczalności zastosowania tego przepisu do wymienionych w nim podmiotów. Z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości diet przysługujących pracownikom.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.