Opinie

Niewykluczone – pomyślałem, czytając komentarz red. Bartłomieja Kurasia w „Gazecie Wyborczej” na temat krakowskiego referendum – że czas na uwspółcześnione wydanie „Wesela”. Arcydzieło Wyspiańskiego jest wprawdzie nieco młodsze niż staroangielski „Beowulf”, ale zestarzało się, jak widać z uwag red. Kurasia, fatalnie.

Nowy I prezes Sądu Najwyższego Zbigniew Kapiński obejmuje urząd w realiach, w których jego poprzednicy – zarówno prof. Małgorzata Gersdorf, jak i prof. Małgorzata Manowska – stawali się zakładnikami politycznych oczekiwań. Tym razem jednak presja jest podwójna, bo wybór Kapińskiego kwestionują jednocześnie obie strony sporu.

Referendum miało być obywatelskim narzędziem kontroli władzy, a stało się kolejną odsłoną politycznej wojny. Kraków może być dopiero początkiem trendu, w którym samorządowcy zamiast rządzić będą permanentnie walczyć o polityczne przetrwanie.

W zeszłym tygodniu Rosja prowadziła trzydniowe ćwiczenia nuklearne. Jak podaje agencja Reutersa, wzięło w nich udział 64 tys. żołnierzy i 7800 jednostek sprzętu, ponad 200 wyrzutni rakietowych, 140 samolotów, 73 okręty i 13 okrętów podwodnych. Manewry obejmowały też ćwiczenia użycia rosyjskiej taktycznej broni jądrowej rozmieszczonej na Białorusi. Była to kolejna próba nuklearnego szantażu ze strony Moskwy. Ukraina jednak skutecznie udowodniła, że do gróźb Rosji powinniśmy podchodzić z dystansem.

Sanacja praworządności nie jest prostą operacją polityczną, lecz wielopoziomową rozgrywką instytucjonalną, w której każdy ruch wywołuje reakcję. Problemem nie jest tylko opór przeciwników zmian, ale także złudzenie, że kryzys można zakończyć szybko i efektownie. Bardziej przypomina szachową symultankę niż pojedynek jeden na jeden.