Opinie

Jeśli otwarte przyznanie się Olgi Tokarczuk do używania asystenta AI wywołuje natychmiastowy zarzut lenistwa lub oszustwa, ludzie mogą zacząć ukrywać swoje narzędzia. W ten sposób wejdziemy w epokę cichej automatyzacji, gdzie każdy skrycie korzysta z algorytmów, ale oficjalnie deklaruje mozolną, ludzką pracę. To prosta droga do zbiorowej hipokryzji.

Krajowa Rada Sądownictwa w odnowionym składzie już niedługo rozpocznie pracę. Tak przynajmniej wynika z zapowiedzi tych jej członków, którzy wzięli udział w środowej konferencji prasowej. Towarzyszył im minister sprawiedliwości Waldemar Żurek, który w środę mówił o „wielkim dniu”. Wcześniej, tuż po tym, jak Sejm wybrał 15 nowych sędziów do KRS, minister nie krył satysfakcji. Podkreślał, że będzie to „pierwszy taki organ”, który będzie „w całości odbudowany” i w którym „będzie przywrócona praworządność”. Czy jednak rządzący już dziś mają podstawy do tego, aby ogłaszać sukces?

Olga Tokarczuk przyznała, że korzysta z AI do rozwijania pomysłów i wywołała burzę większą, niż można było przewidzieć. Nie chodzi jednak tylko o technologię. Chodzi o lęk przed światem, gdzie pisarze przestają być tymi, którzy „ratować chcieli własne ja / dodając nocami przy świecach słowo do słowa”.

Przez lata słyszeliśmy, że wysoka frekwencja to triumf demokracji i wzrost obywatelskiej świadomości. Ale gdy głosowanie zaczyna zagrażać lokalnej władzy, ci sami politycy i autorytety nagle odkrywają uroki pozostania w domu w dniu głosowania.