Śmiech przez łzy

Tym, co wstrząśnie posadami naszego świata, może być choroba ("Dziennik intymny"), śmierć bliskiej osoby ("Pokój syna", "Cichy chaos"), ale też wydarzenie z pozoru pozytywne, jak próba zrealizowania drapieżnego scenariusza ("Kajman") czy... wybór na papieża ("Habemus papam"). Bohaterowie filmów wyreżyserowanych czy choćby tylko napisanych ("Cichy chaos") przez Morettiego okazują się zazwyczaj zupełnie nieprzygotowani na to, co przyniósł im los, zagubieni i bezradni. Zaś ich próby okiełznania rzeczywistości mają w sobie niemal zawsze komediowy potencjał - nie na darmo już na wczesnym etapie kariery krytycy okrzyknęli Morettiego europejską odpowiedzią na Woody’ego Allena. Choć akurat Złotą Palmę w Cannes otrzymał za bodaj najsmutniejszy w swoim dorobku, a jednak wciąż oferujący pewien rodzaj niereligijnego pocieszenia "Pokój syna", w którym bohater, zagrany z wielkim wyczuciem przez samego Morettiego, zmaga się z odejściem ukochanego dziecka.