MAGAZYN

Często słyszymy, że ochrona klimatu to luksus, na który nas nie stać – że przyjdzie za to nam zapłacić wolniejszym wzrostem gospodarczym. Co przekłada się na ponurą wizję deindustrializacji Europy, utraty konkurencyjności i masowych zwolnień. Takie głosy słychać właściwie od momentu, gdy UE zaczęła wprowadzać pierwsze elementy pakietu klimatycznego. Jednak pojawiają się i inne głosy, które z ekscytacją mówią o „nowym paradygmacie rozwoju” – mniejszej konsumpcji, być może niższym tempie wzrostu, ale za to w harmonii z planetą.

Wojna handlowa trwa w najlepsze. I niech was nie zwiedzie zawieszenie najbardziej drakońskich stawek celnych przez Donalda Trumpa na 90 dni. Raz, że nie oznacza to powrotu do punktu wyjścia – w mocy pozostają cła sektorowe (np. auta, aluminium, farmaceutyki). Dwa, że zawieszenie dotyczy wszystkich z wyjątkiem Chin. A przecież nie jest żadną tajemnicą, że to właśnie nowe ułożenie relacji handlowych z Pekinem jest najważniejszym celem ekonomicznym obecnej administracji USA.

Zapewne chcieliby państwo mieć pewność, że to, co piszę, to naprawdę moja opinia. Że nie ma jakiegoś drugiego dna. Gdybym był wynajętym lobbystą, propagandystą albo agentem wpływu obcego państwa, chcieliby państwo wiedzieć, że wypowiadam się na czyjeś zamówienie, być może za konkretne wynagrodzenie – pieniądze, złoto, luksusowy zegarek. To naturalne – chcemy ufać, że za czyimś głosem nie stoi ukryty interes, że słowa są autentyczne. Tak łatwo nie jest. Nie każdy artykuł jest opatrzony opisem „pracuje tu i tu”, a żaden nie ma adnotacji „jest opłacanym agentem zagranicznego wywiadu”. A mamy epokę eskalacji wpływu informacyjnego.

Oddanie przeciwnikowi władzy w wyniku przegrania demokratycznych wyborów przestaje być na Zachodzie czymś oczywistym. Nawet dla liberalno-lewicowych elit.

„Fikcja to kłamstwo skrywające głęboką prawdę” – uważał Mario Vargas Llosa. Według niego tylko powieściowe zmyślenia pozwalają spojrzeć trzeźwo na otaczającą nas rzeczywistość. Peruwiański noblista zmarł w niedzielę 13 kwietnia. Miał 89 lat.

Polacy mają dość niski poziom wiedzy ekonomicznej, ale też zdają sobie z tego sprawę. W badaniu Warszawskiego Instytutu Bankowości i Fundacji GPW 33 proc. ankietowanych przyznało, że ma wiedzę „małą” albo „raczej małą”, a 31 proc., że „dużą” lub „bardzo dużą”.