Jak płacić za okresy zaliczane do czasu pracy? Nauka jedno, praktyka drugie

Problem dotyczy sposobu rozumienia par. 5 ust. 1 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w kodeksie pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 917, dalej: rozporządzenie w sprawie wynagrodzeń). Zgodnie z jego treścią przy ustalaniu wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy oraz za czas niewykonywania pracy, gdy przepisy przewidują zachowanie przez pracownika prawa do wynagrodzenia, stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop, z tym że składniki wynagrodzenia ustalane w wysokości przeciętnej oblicza się z miesiąca, w którym przypadło zwolnienie od pracy lub okres niewykonywania pracy. Przepis ten wprowadza więc dla pracowników, którzy mają zmienne składniki wynagrodzenia, dodatkowy element płacowy w postaci tzw. średniej urlopowej ze składników zmiennych obliczanej z danego miesiąca. Co do zasady obliczając wynagrodzenie urlopowe, pod uwagę bierze się bowiem zmienne składniki wypłacone w okresie trzech miesięcy poprzedzających miesiąc skorzystania z urlopu. Jednak powyższy przepis rozporządzenia tę regułę modyfikuje tak, że uwzględnia się składniki zmienne z danego miesiąca. Celem tej regulacji było zrównoważenie straty majątkowej pracownika w zmiennych składnikach w związku z wykonywaniem pracy przez faktycznie mniejszą liczbę godzin w takim miesiącu, co wynika ze zwolnienia od pracy.

Przykład 1