Artykuły autora

Starostwo remontuje drogę, przy której mieszkam, kładzie nowy asfalt i utwardza pobocza, układa kostkę na wjazdach do posesji, potocznie zwanych mostkami - pisze pan Mirosław. - Zastanawiam się, z jakich przepisów, budowlanych czy drogowych, wynika, jaka powinna być szerokość wjazdu do posesji i ile tych wjazdów powinno być - pyta czytelnik

W wyniku wypadku motorowego, podczas którego byłem kierowcą, moja żona została bardzo ciężko ranna i do dziś pozostaje w stanie śpiączki (ma orzeczenie o trwałym inwalidztwie) - opowiada pan Marcin. - W ciągu miesiąca od wypadku zaczęły odzywać się do mnie osoby podające się za prawników i oferujące usługi w zakresie uzyskania odszkodowania. Część po rozpoznaniu sytuacji rezygnowała, ale jedna utrzymuje ze mną ciągły kontakt, przekonując o możliwości pozyskania odszkodowania w wysokości nawet pół miliona złotych. Żąda przy tym wszelkich pełnomocnictw, sugerując, że szybko przeprowadzi również sprawę sądową o ubezwłasnowolnienie żony. U mojego ubezpieczyciela uzyskałem informację, że z tytułu ubezpieczenia, jakie posiadałem na motocykl (obowiązkowe OC), żadne odszkodowanie mojej żonie się nie należy. Obawiam się, że ktoś chce mnie oszukać, naciągnąć. Dodam tylko, że dochodzenie przeciwko mnie zostało umorzone, a żadne inne osoby nie brały udziału w wypadku - uzupełnia opowieść czytelnik

Zostałem okradziony za granicą. Straciłem wszystkie pieniądze w gotówce, karty płatnicze, telefon komórkowy - opowiada pan Krzysztof. - Zostałem z nieopłaconym rachunkiem w hotelu i dosłownie bez grosza. Na szczęście nie ukradziono mi paszportu. Zwróciłem się więc do naszego konsulatu z prośbą o wsparcie. Powiedziano mi jednak, że mogą mi co najwyżej pozwolić zadzwonić do rodziny w kraju, na więcej liczyć nie mogę. Czy polskie placówki dyplomatyczne nie powinny opiekować się obywatelami za granicą w takich przypadkach? - zastanawia się czytelnik.

Pracowałam kilka lat przed 1999 r. i teoretycznie powinnam już dawno zebrać dokumenty potrzebne do wyliczenia kapitału początkowego - opowiada pani Grażyna z Opola. - Nie zrobiłam tego, bo ile razy zabierałam się za ich gromadzenie, coś się zmieniało w przepisach. Teraz znowu czytałam, że są jakieś zmiany i ci, którzy wyliczyli kapitał, muszą składać wnioski o jego przeliczenie. Moja koleżanka robi to chyba już po raz trzeci. Czy to prawda, że póki nie osiągnę wieku emerytalnego, mogę sobie darować zajmowanie się kapitałem, a potrzebne dokumenty zgromadzić dopiero wtedy, gdy będę składać wniosek o świadczenie? - zastanawia się pani Grażyna.

Pani Katarzyna dobiega czterdziestki, ma dwoje dzieci. Do niedawna miała poukładane życie i męża, teraz jednak on poznał młodszą, zakochał się, spodziewa się z nią dziecka. Żąda rozwodu, jak najszybciej i bez orzekania o winie. Argumentuje, że to przyspieszy sprawę w sądzie, nie będzie konieczności składania aż tylu zeznań, powoływania świadków. - Zastanawiam się nad takim rozwiązaniem, ale czy rozwód bez orzekania o winie nie pociągnie konsekwencji, jakich dziś nie potrafię przewidzieć? - pyta kobieta.

Prawie dwa lata temu zawarłam ślub kościelny. Nie mieszkaliśmy razem przed ślubem, ale wydawało mi się, że pasujemy do siebie. Wkrótce jednak okazało się, że mąż jest pracoholikiem. Wstaje rano, zjada byle co, wychodzi do pracy. Wraca późno, prawie się do mnie nie odzywa i od razu idzie spać. Twierdzi, że najbardziej kocha swoją pracę i jej zamierza poświęcać wszystkie siły. Mówi, że powinnam go zrozumieć i cieszyć się, że żyję dostatnio. Ale przecież nie o to tylko chodzi w małżeństwie. W dodatku o dzieciach nawet nie chce słyszeć, bo stanowiłyby poważną przeszkodę w realizowaniu siebie. Wytrzymałam prawie dwa lata, bo myślałam, że się zmieni, ale straciłam nadzieję. Czy mogę w tej sytuacji wystąpić o unieważnienie małżeństwa? Jestem religijna, ale chciałabym sobie ułożyć życie na nowo - opowiada pani Ewa

Pan Mateusz poszedł do urzędu gminy załatwiać różne sprawy. - Zabrałem niezbędne dokumenty. Dowiedziałem się, że oryginały mam okazać, a kopie zostawić urzędnikom. Zeskanowałem więc je w domu i wydrukowałem w kolorze. Kopie były bardzo podobne do oryginałów - opowiada czytelnik. - W urzędzie jednak zostałem zbesztany, powiedziano mi, że kolorowa forma kopiowania dokumentów jest niedopuszczalna i że mogą mi zarzucić fałszerstwo. Gdybym przyniósł czarno-białe ksero, byłoby w porządku. Czy urzędnik miał rację - pyta pan Mateusz