Rafał Woś

Europa ma problem. Poważny. To problem mieszkaniowy. Warto więc zapoznać się z raportem Międzynarodowego Funduszu Walutowego „Affordable Rental Housing: Making It Part of Europe’s Recovery” (Tanie mieszkania na wynajem. Jak sprawić, by stały się częścią europejskiego procesu odbudowy). Tekst jest analizą porównawczą sytuacji w 17 krajach Europy. Wśród nich nie ma Polski, ale może to nawet lepiej, bo pozwoli to na chwilę oderwać się od naszego tu i teraz.

Powtórzę raz jeszcze: w marcu 2020 r. UE zawiesiła własne reguły fiskalne. Zrobiła to, by umożliwić krajom członkowskim walkę z pandemią – bez tego mielibyśmy teraz w Europie ostrą recesję. Ale już dziś wiadomo, że sytuacja ekonomiczna Wspólnoty nie zmieni się zasadniczo do 2023 r., gdy zawieszenie się kończy.

Jeśli czytacie tę kolumnę regularnie, to wiecie dobrze, że w temacie zadłużenia publicznego dzieje się ostatnio sporo. Jest np. coraz bardziej oczywiste, że UE nie wróci w 2022 r. do limitów antyzadłużeniowych, które zawiesiła na czas pandemii. Bo gdyby chciała wrócić, to byłby prosty przepis na to, żeby wpędzić sporą część unijnych gospodarek w nielichy społeczny dramat.

Słynny francuski filozof i matematyk d’Alembert spotkał kiedyś znajomego profesora prawa z Genewy. Rozmawiali na temat wspólnego, jeszcze słynniejszego przyjaciela Woltera. Trudno się było nim nie zachwycać, zważywszy na jego wszechstronność i oryginalne sądy na każdy prawie temat.

Wiele się ostatnio mówi oraz pisze o inflacji. Odbywa się to z intensywnością dalece nieadekwatną do rzeczywistości, bo trzeba się mocno uprzeć, by wzrost cen na poziomie 2–3 proc. uznać za wysoki. Pomińmy jednak (skądinąd ciekawe) zagadnienie: „komu zależy na tym, byśmy się inflacji bali?”. Spójrzmy na lekcje, jakich w temacie rosnących cen dostarcza nam historia gospodarcza.

Żyjemy w czasach, gdy katolicyzm bardzo łatwo atakować. Próbę jego obrony podjął Michał Gierycz. Ale to jeszcze nie wszystko. Naukowiec z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego pochwałę katolicyzmu uprawia na polu, z którego bardzo wielu chciałoby wiarę usunąć. Jego książka to nie rozprawa teologiczna, to nie esej o etyce i życiu duchowym. Gierycz jest politologiem, a to znaczy, że o katolicyzmie chce rozmawiać w kontekście polityki – sztuki rządzenia państwem.