Rafał Woś

Dwudziestowieczni historycy francuscy (z Fernandem Braudelem na czele) uważali, że sensowne spojrzenie na dzieje musi obejmować okres kilku stuleci. Minimum. Zgodnie z ich podejściem mówienie o procesach sprzed kilku dziesięcioleci to nieporozumienie. Nie wiem, czy ekonomiści Dimitris Chronopulos, John Wilson (szkocki Uniwersytet w St. Andrews), Sotiris Kampanelis (walijski Uniwersytet w Cardiff) i Daniel Oto-Peralias (hiszpański Uniwersytet Pabla de Olavidy) kierowali się wskazówkami z francuskiej szkoły Annales. Pewne jest, że Braudel by ich pochwalił. Ekonomiści napisali bowiem tekst, którego dziejowe spektrum obejmuje – bagatela! – ponad 20 stuleci.

Niczym w piosence Krystyny Prońko z 1983 r. szczepionka na COVID-19 ma być „lekiem na całe zło i nadzieją na przyszły rok”. Znaleźli się nawet tacy ekonomiści, którzy wyliczyli, jaka jest jej faktyczna wartość dla światowej gospodarki – tak im się przynajmniej wydaje.

Okazuje się, że ratowanie świata przed niechybną inwazją zombiaków rozpala nie tylko wyobraźnię dziesięciolatków. Martwią się tym na poważnie także ekonomiści.

Jak co roku w grudniu przyznaję tytuł Ekonomisty Roku. To oczywiście nie tylko wyraz moich preferencji, ale też autorskie podsumowanie mijających dwunastu miesięcy w światowej ekonomii.

Tematy cyfrowe były w polskiej debacie przez lata zdominowane przez liberalnych technooptymistów. Tylko od czasu do czasu kontrowali ich rozczarowani kierunkiem, w którym poszła sieć. Jednak nawet wtedy ostrze argumentu dotyczyło głównie zagrożeń dla prywatności czy wolności obywatelskich. Na tym tle książka Jana Zygmuntowskiego jest propozycją nową i mocno poszerzającą pole dyskusji.

Byłoby wielkim pożytkiem dla polskiego systemu edukacji, gdyby ta książka Michała Rauszera stała się obowiązkowym uzupełnieniem programu nauczania historii.

Mamy kolejny mocny głos wskazujący, że firmy z branży nowych technologii to współczesne potwory Frankensteina.