Jan Wróbel

Wydarzenia związane z hejterską aktywnością grupy sędziów, spośród których co najmniej kilku pracowało w resorcie Zbigniewa Ziobry… nie toczą się jak lawina. Alfred Hitchcock mawiał, że dobry film zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie ma tylko rosnąć. Artykuł z Onetu był wstrząsem, tyle że później narracja obywatelskiego przerażenia putinowskimi chwytami rządu PiS raczej opadła, niż się wzmogła. Chwilowo? Na trwałe?

Dziad (dziennikarka Elżbieta Rutkowska) mówi do obrazu (wiceminister kultury Paweł Lewandowski), a obraz doń ani razu – a właściwie w pewnych sprawach mówi, za to w innych tylko bije w werble.

Czasownik „mediować” już niedługo będzie chyba miał nowe znaczenie: prowadzić nagonkę w mediach, nawet kosztem dzieci. Kto jest winny temu, że narracja prowadząca do zrozumienia została (trwale?) zepchnięta na boczny tor przez narrację „zaorania”, trudno ustalić.

Jacek Dehnel napisał powieść, co wydarzeniem nie jest, bo pisarze tak mają, że powieści piszą. Zabawne jest za to, że „Ale z naszymi umarłymi” powinno być umieszczone na liście lektur rekomendowanych polskiej prawicy, a przecież napisane zostało dla rozrywki czytelnika antyprawicowego, dostającego egzemy na widok plakatu „PiS” i kokluszu na widok sutanny. Lewicowiec, czytając Dehnela, nie znajdzie nic nowego, natomiast prawicowiec...