Marek Dobrowolski

Wyrok TSUE z 19 listopada 2019 r. bez wątpienia wymaga pogłębionej refleksji, podejmowanej w ramach szerokiej debaty publicznej. W mojej ocenie szczególnie ważne jest jednak dostrzeżenie w rozstrzygnięciach trybunału treści, które mogą przyczynić się do zawężenia pola sporu o optymalny kształt władzy sądowniczej w Polsce.

Okres powyborczy, w którym znalazł się parlament, po raz kolejny eksponuje problemy powstające wskutek konstytucyjnie ukształtowanego sposobu określania ram czasowych pełnomocnictw Sejmu i Senatu. Konstytucja stanowi bowiem, że kadencje izb trwają cztery lata, rozpoczynają się z dniem zebrania się Sejmu na pierwsze posiedzenie i trwają do dnia poprzedzającego dzień zebrania się Sejmu następnej kadencji (art. 98 ust. 1). Takie rozwiązanie zostało wprowadzone do polskiego systemu konstytucyjnego w 1995 r. (a więc w okresie obowiązywania tzw. małej konstytucji), a następnie przeniesione do Konstytucji z 1997 r.

Od pewnego czasu na łamach DGP toczy się dyskusja związana z wycofaniem poparcia dla jednego z sędziów kandydujących w 2018 r. do Krajowej Rady Sądownictwa („Sędziowskie nominacje do podważenia. Przez procedurę wyboru jednego z członków KRS”, DGP z 12 sierpnia 2019 r.; „Marszałek Sejmu popełnił błąd. Kandydat do KRS nie został prawidłowo zgłoszony”, DGP z 14 sierpnia 2019 r.).

Ważne zakwestionowanie powołań sędziowskich prowadzi do wzruszenia utrwalonej w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie treści normatywnej art. 179 Konstytucji RP. Zgodnie z nią przepis ten zawiera „normę kompletną”, stanowi „wystarczającą podstawę prawną wykonywania prerogatywy Prezydenta RP”, wyklucza „modyfikację istoty” prezydenckich uprawnień, wreszcie wyznacza nieprzekraczalne ramy dla kształtowania procedury powoływania sędziów.