Marek Dobrowolski

Od pewnego czasu na łamach DGP toczy się dyskusja związana z wycofaniem poparcia dla jednego z sędziów kandydujących w 2018 r. do Krajowej Rady Sądownictwa („Sędziowskie nominacje do podważenia. Przez procedurę wyboru jednego z członków KRS”, DGP z 12 sierpnia 2019 r.; „Marszałek Sejmu popełnił błąd. Kandydat do KRS nie został prawidłowo zgłoszony”, DGP z 14 sierpnia 2019 r.).

Ważne zakwestionowanie powołań sędziowskich prowadzi do wzruszenia utrwalonej w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie treści normatywnej art. 179 Konstytucji RP. Zgodnie z nią przepis ten zawiera „normę kompletną”, stanowi „wystarczającą podstawę prawną wykonywania prerogatywy Prezydenta RP”, wyklucza „modyfikację istoty” prezydenckich uprawnień, wreszcie wyznacza nieprzekraczalne ramy dla kształtowania procedury powoływania sędziów.

Bezpośrednie stosowanie konstytucji nie może prowadzić do pomijania obowiązujących regulacji ustawowych ani tym bardziej stwierdzenia przez TK niekonstytucyjności ustawy poza rozprawą