Osoby powołane do Izby Dyscyplinarnej są sędziami

Otóż, TSUE „sprecyzował na wstępie”, że sam fakt powoływania sędziów przez Prezydenta RP nie może powodować ich zależności „od tego organu ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności, jeżeli po powołaniu osoby te nie podlegają żadnej presji i nie otrzymują zaleceń podczas wykonywania swoich obowiązków” (pkt 133). Tym samym stanął na stanowisku, zgodnie z którym rola prezydenta w procesie powoływania sędziów jest niepodważalna, a kwestia bezstronności sędziów musi być rozpatrywana dopiero po ich powołaniu. Obniżanie znaczenia aktu sędziowskiego powołania pozostawałoby w bezpośredniej sprzeczności z postanowieniami Konstytucji RP, wprowadzałoby chaos nie tylko w polskim wymiarze sprawiedliwości, ale również w pozostałych państwach członkowskich UE, a w końcu byłoby źródłem politycznych perturbacji w całej UE, a ich skali i przebiegu nie sposób w szczegółach przewidzieć. Inaczej mówiąc, to decyzja prezydenta – będąca jego konstytucyjnie gwarantowaną prerogatywą – „czyni sędziego”. Wyrok TSUE tego nie zmienił, bo zmienić nie mógł. W konsekwencji TSUE traktuje osoby powołane do Izby Dyscyplinarnej jako sędziów (pkt 136, 146). Tak więc to, co pozostaje oczywiste na podstawie Konstytucji RP, uzyskało dodatkowe potwierdzenie w wyroku TSUE. Rodzi to nadzieję, że takie stanowisko zostanie przyjęte także przez te strony sporu, dla których postanowienia ustawy zasadniczej nie były dotąd w pełni przekonujące.