Marek Dobrowolski

W trakcie trwającego Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego (ZO) mającego na celu wybranie pięciu kandydatów na I prezesa SN jednym z punktów spornych okazała się sprawa zasadności przyjęcia przez ZO dodatkowego (obok regulacji ustawowych i regulaminu nadanego rozporządzeniem prezydenta) regulaminu przeprowadzenia tego wyboru.

Kwestia konstytucyjności określonych ustawą z 2008 r. stanów zagrożenia nie wzbudziła w momencie jej uchwalania najmniejszych nawet wątpliwości.

Kwestia konstytucyjności określonych ustawą z 2008 r. stanów zagrożenia nie wzbudziła w momencie jej uchwalania najmniejszych nawet wątpliwości

Wyrok TSUE z 19 listopada 2019 r. bez wątpienia wymaga pogłębionej refleksji, podejmowanej w ramach szerokiej debaty publicznej. W mojej ocenie szczególnie ważne jest jednak dostrzeżenie w rozstrzygnięciach trybunału treści, które mogą przyczynić się do zawężenia pola sporu o optymalny kształt władzy sądowniczej w Polsce.

Okres powyborczy, w którym znalazł się parlament, po raz kolejny eksponuje problemy powstające wskutek konstytucyjnie ukształtowanego sposobu określania ram czasowych pełnomocnictw Sejmu i Senatu. Konstytucja stanowi bowiem, że kadencje izb trwają cztery lata, rozpoczynają się z dniem zebrania się Sejmu na pierwsze posiedzenie i trwają do dnia poprzedzającego dzień zebrania się Sejmu następnej kadencji (art. 98 ust. 1). Takie rozwiązanie zostało wprowadzone do polskiego systemu konstytucyjnego w 1995 r. (a więc w okresie obowiązywania tzw. małej konstytucji), a następnie przeniesione do Konstytucji z 1997 r.