Marek Dobrowolski

Debata konstytucyjna zainspirowana prezydencką ideą referendum konsultacyjnego skłania do formułowania postulatów zmiany tych regulacji, które w dotychczasowej praktyce ustrojowej stały się źródłem sporów interpretacyjnych i konfliktów politycznych. Jedną z nich jest sposób określenia kadencji Sejmu i Senatu.

Istota toczącego się sporu o konstytucyjność wyboru sędziów do KRS przez Sejm sprowadza się do interpretacji. Zastosowanie jednej z dwóch możliwych wykładni trudno natomiast kwalifikować jako naruszenie konstytucji

W debacie konstytucyjnej zainicjowanej przez prezydenta Andrzeja Dudę nie sposób pominąć pytań o kształt regulacji europejskiej. Konstytucyjna klauzula integracyjna (art. 90) miała przede wszystkim umożliwić podjęcie decyzji akcesyjnej. Jej generalny i abstrakcyjnych charakter umożliwił także ratyfikację Traktatu lizbońskiego, jednak trudno uznać, że tworzy ona optymalne warunki dla funkcjonowania państwa w coraz bardziej integrującej się Europie. Istnieje więc potrzeba nowego ukształtowania tej problematyki.

Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone 5 lipca 2017 r. przez jego rzecznika, w sprawie sędziowskiego statusu prof. Romana Hausera na nowo ożywiło nieco już przygasły spór o status trzech osób wybranych w 2015 r. do Trybunału Konstytucyjnego przez Sejm ubiegłej kadencji.