Marek Dobrowolski

Istota toczącego się sporu o konstytucyjność wyboru sędziów do KRS przez Sejm sprowadza się do interpretacji. Zastosowanie jednej z dwóch możliwych wykładni trudno natomiast kwalifikować jako naruszenie konstytucji

W debacie konstytucyjnej zainicjowanej przez prezydenta Andrzeja Dudę nie sposób pominąć pytań o kształt regulacji europejskiej. Konstytucyjna klauzula integracyjna (art. 90) miała przede wszystkim umożliwić podjęcie decyzji akcesyjnej. Jej generalny i abstrakcyjnych charakter umożliwił także ratyfikację Traktatu lizbońskiego, jednak trudno uznać, że tworzy ona optymalne warunki dla funkcjonowania państwa w coraz bardziej integrującej się Europie. Istnieje więc potrzeba nowego ukształtowania tej problematyki.

Do laski marszałkowskiej 30 września br. trafił poselski projekt ustawy o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Jeszcze tego samego dnia ze strony opozycji parlamentarnej padły mocne słowa o próbie rozpętywania kolejnej wojny o TK, zakładaniu kagańca na sędziów trybunału oraz wprowadzaniu cenzury.

Uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego z   26 kwietnia 2016 r. wskazująca, iż „niepublikowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z  Konstytucją określonego przepisu uchyla domniemanie jego zgodności z Konstytucją z   chwilą ogłoszenia wyroku przez TK w   toku postępowania” wikła władzę sądowniczą w spór o   charakterze politycznym oraz – co najważniejsze – rodzi poważne zastrzeżenia natury prawnej.