Piotr Mgłosiek

Konieczność wprowadzenia jednolitego urzędu sędziowskiego jest dziś oczywista z jednego prostego powodu. Ponieważ w przemówieniu wygłoszonym po zaprzysiężeniu prezydent oświadczył, że decyzja o awansowaniu sędziego będzie decyzją na wskroś polityczną.

Czyżby mimo wszystko projektodawca chciał otworzyć drogę, tak dla KRS, jak i SN, do indywidualnej weryfikacji neosędziego w trybie pozakonkursowym? Pytanie fundamentalne, jakie należy postawić w tym miejscu, brzmi: w oparciu o jakie kryteria owa weryfikacja ma nastąpić? I czy nie sprowadzałaby się do swoistej fikcji powtórzenia „konkursu” w zamkniętej formule?

Zastąpienie jednej wady drugą to prosta droga do pogłębienia chaosu w wymiarze sprawiedliwości. Opis rzeczywistości obiektywnej, w tym prawnej, należy redukować i upraszczać. Szczególnie gdy kakofonia wynikająca z różnorodnego dyskursu publicznego zaczyna skutecznie uniemożliwiać rozwiązywanie konkretnych problemów mających wpływ na codzienność i życie obywateli.