Piotr Skwieciński

O tym, że w Katyniu stanęła wystawa „10 wieków polskiej rusofobii” i że Putin nadał Akademii FSB imię Feliksa Dzierżyńskiego, wie w naszym kraju każdy odbiorca informacji. Niewielu natomiast zdaje sobie sprawę z tego, że oba te akty nie zostały przyjęte w Rosji jednoznacznie pozytywnie. I co więcej – że ich krytyka popłynęła z nieoczekiwanych dla nas ośrodków.

Po wyborczej klęsce Viktora Orbána nie ma pewności, że rząd Pétera Magyara szybko odwróci dotychczasową ścieżkę i w pełni dostosuje politykę Węgier do europejskiego mainstreamu. Lider Tiszy ma bowiem konserwatywno-patriotyczne zaplecze i przyciągnął także byłych działaczy Fideszu. Czy wyjdzie naprzeciwko oczekiwaniom swoich unijnych sojuszników?

Jeśli Teheran nie tylko ustał w ringu, ale nie został nawet zepchnięty do narożnika i traktowany jest jako partner w negocjacjach pokojowych, a do tego skutecznie blokuje cieśninę Ormuz, to trudno nie mówić o sukcesie Iranu. I o porażce Stanów Zjednoczonych. Porażce spowodowanej przede wszystkim chaotyczną narracją dotyczącą celów irańskiej kampanii.

Kilkanaście dni temu mer rosyjskiej stolicy zapowiedział zwolnienie 15 proc. urzędników oraz zmniejszenie wydatków ratusza aż o 10 proc. Aby pojąć ciężar gatunkowy tych decyzji, trzeba bardzo dobrze znać Rosję.

Rosja wydaje się przewidywalna – aż do momentu, gdy nagle przestaje taka być. Historia prorządowego blogera Ilii Remiesły, który z dnia na dzień zaatakował Kreml, pokazuje, jak złudne bywa nasze poczucie pewności wobec systemu Putina.

Poseł rosyjskiej Dumy i członek komisji spraw międzynarodowych Aleksiej Czepa wyraził nadzieję, że Ameryka, zajęta Iranem, zapomni o Ukrainie. Czepa nie jest kluczowym politykiem, ale to sformułowanie wydaje się oddawać istotną refleksję na Kremlu w związku z rozpoczętym przez USA i Izrael konfliktem – dowodzi Piotr Skwieciński.

Rosyjscy opozycjoniści zrozumieli, że Putina nie da się przeczekać. Gdy okazało się, że szybkie zwycięstwo w Ukrainie jest nierealistyczne, uznali, że trzeba się dogadać z reżimem. A nie można się z nim dogadać, pozostając tym, kim było się dotąd - pisze Piotr Skwieciński, publicysta.

Prezydent USA Donald Trump ewidentnie gromadzi w regionie siły zbrojne – przydatne nie tylko do przeprowadzenia punktowych uderzeń rakietowo-lotniczych i operacji służb specjalnych, jak ta niedawna z Wenezueli, ale również do pełnoskalowego wtargnięcia wojsk lądowych (czołgi, transportery opancerzone). Być może Amerykanie robią to wyłącznie z myślą o szantażowaniu Teheranu, ale na pewno mają narzędzia do realizacji najostrzejszych scenariuszy.

Jeśli wojna skończy się klęską Ukrainy, to jakie miałoby to konsekwencje dla Polski? Jak nasz region potraktowałaby wtedy republikańska administracja Donalda Trumpa? Na czym opiera się wiara tych, którzy demonstrują pewność, że wobec obszarów na zachód od Bugu amerykańskie podejście będzie na pewno odmienne?