prawica

Koalicja Obywatelska pozostaje na czele parlamentarnego wyścigu o głosy wyborców, ale jej przewaga topnieje. Najnowsze badanie pokazuje jednak spadki nie tylko po stronie obozu rządzącego, ale i największej partii opozycyjnej. Jednocześnie wyraźnie rośnie znaczenie środowisk prawicowych poza PiS. Suma notowań Konfederacji oraz ugrupowania Grzegorza Brauna daje im potencjalnie jedną z najmocniejszych reprezentacji w przyszłym parlamencie.

Z sondażu United Surveys przeprowadzonego przez IBRiS dla Wirtualnej Polski wynika, że 50,8 proc. Polaków uważa, iż prezes PiS Jarosław Kaczyński nadal w pełni kontroluje partię, natomiast 35,8 proc. respondentów ma odmienne zdanie.

Debata o programie SAFE wyglądała jak triumf merytoryki w polskiej polityce. Problem w tym, że argumenty były tylko dekoracją. Spór o unijne pożyczki na obronność odsłonił głębszy proces – rosnącą nieufność wobec UE i zmianę strategicznego myślenia polskiej prawicy.

Wygrana Antónia José Segury w wyborach prezydenckich to zasługa doraźnej unii politycznej. Przyszłość Portugalii zależy od tego, czy pojawi się odpowiedź na realne problemy społeczeństwa bez uciekania się do nacjonalizmu, wykluczenia i pomysłów demontażu państwa.

Tradwife, czyli „traditional wife” – tik-tokowa moda? Konserwatywny fenomen społeczny? A może element politycznej gry, z której same uczestniczki nie do końca zdają sobie sprawę? Kim właściwie są te „tradycyjne żony” i o jaką tradycję tutaj chodzi?

Czy rzeczywiście cała prawica w Polsce bezkrytycznie wychwala Donalda Trumpa? Czy po prostu publicyście Krytyki Politycznej wygodnie jest tak ją sobie ustawić?

Według najnowszego sondażu, opublikowanego w sobotę, większość respondentów jednoznacznie wskazała, kto ich zdaniem jest dziś rzeczywistym liderem polskiej prawicy.

Wydaje się, że nie tylko obóz rządzący, ale i sama prawica przyjmują za wyznacznik słowa Lecha Wałęsy: „Stłucz pan termometr, nie będziesz miał pan gorączki”. Schemat, po dwóch stronach barykady, jest w tej logice podobny: to nie my, tylko oni są odpowiedzialni za Grzegorza Brauna. Kto ma rację?

Jakiś czas temu Nick Fuentes, wschodząca gwiazda amerykańskiej prawicy, zbulwersował opinię publiczną pochwałą Stalina. Do końca nie wiadomo, o co dokładnie w tym chodziło. Prawdopodobnie była to po prostu kolejna prowokacja publicysty. Zastanawiam się jednak, czy nie było w tym drugiego dna.

Wygrana Karola Nawrockiego to przybliżenie – i ukonkretnienie – zmiany pokoleniowej w kierownictwie obozu prawicowego. A także przesunięcie ideowe: z pozycji „staropisowskich” ku intensywniejszemu katolicyzmowi i flirtowi z fundamentalizmem wolnorynkowym. Powoduje to rosnącą alienację nieistotnej statystycznie, ale dostrzegalnej w sferze opiniotwórczej części prawicowej inteligencji, która z coraz większym trudem odnajduje się w nowej rzeczywistości.

Tradycyjny podział na prawicę i lewicę przypomina analogowy obraz, który pragniemy za wszelką cenę powiększyć na naszych smartfonach w celu ujrzenia najdrobniejszych szczegółów. To nie może się udać.

Rosjanie korumpowali polityków i manipulowali opinią publiczną w Niemczech, by doprowadzić do budowy Nord Stream, zamknięcia elektrowni jądrowych i uzależnić Zachód od importu surowców energetycznych z Rosji. Teraz agenci Kremla szczują na Zielony Ład i robią wszystko, aby kraje UE, w tym Polska, znów kupowały od Rosji ropę, gaz i węgiel. Nad Wisłą kłamstwa Moskwy powtarzają politycy prawicy.

Z USA łączy nas presja na kraje NATO, by wydawały więcej na swoją obronność, interesy w zakresie energetyki atomowej czy obrona statusu rodziny. Dzieli różnica priorytetów w polityce obronnej.

Czy wierzymy, że jeśli Trump doprowadzi do trwałej zimnej wojny z Unią, to zechce cokolwiek poświęcić, aby efektywnie wesprzeć wierną mu Polskę jako swoją oddaloną forpocztę przeciw Berlinowi? W razie takiego obrotu wydarzeń Rosja może przecież być o wiele atrakcyjniejszym partnerem dla USA.

Nie robię zarzutu politykom PiS z tego, że nie przyłączają się do publicznej krytyki Trumpa. Odpowiedzialność za los kraju każe zachowywać wstrzemięźliwość. Pretensje formułuję raczej wobec intelektualnego zaplecza prawicy.

Zbliża się moment, w którym prawica będzie musiała wyjaśnić swój stosunek do UE. Nie widzę jednak gotowości do tej odpowiedzi, bo utknęliśmy na poziomie gry trendami na TikToku.

Nie trzeba być konserwatystą ani nawet prawicowcem, by bronić świętości węzła małżeńskiego. Pospolitość, by nawiązać do (prawie) wieszcza, skrzeczy – rozwody są powszechne, życie bez ślubu jest powszechne, patchworki są powszechne. Niemniej są argumenty dobre i rozumne za tym, by rodzinę opierać na małżeństwie, najlepiej trwałym. Cała możliwa dyskusja nad orientacją promałżeńską ma się jednak nijak do kwestii związków partnerskich. Jak głoszą popularne memy: „Jesteś przeciw? Nie zawieraj”.