prawica

Powrót dobrych relacji PiS z Viktorem Orbánem nie jest przypadkiem ani sentymentem. To efekt zmiany diagnozy politycznej: przekonania, że przyszłość europejskiej prawicy należy do bardziej radykalnych nurtów. A Orbán i jego Fidesz już dawno ustawili się w centrum tego trendu. To by tłumaczyło spotkanie prezydenta Karola Nawrockiego z premierem Węgier w środku kampanii wyborczej.

Czy ostre słowa prezydenta skierowane do dziennikarza TVN to zaplanowana gra pod twardy elektorat, czy jedynie ludzkie emocje, które wzięły górę? Krzysztof Łapiński, były rzecznik Andrzeja Dudy i ekspert ds. PR, w rozmowie z Joanną Miziołek analizuje najgorętsze punkty polskiej sceny politycznej.

Debata o polexicie, którą podsycił artykuł byłego ministra z PiS Konrada Szymańskiego, coraz częściej służy politycznej mobilizacji, a nie realnej analizie problemów Unii Europejskiej. Tymczasem ignorowanie napięć i słabości wspólnoty może okazać się znacznie groźniejsze niż sama dyskusja o tym, czy prawica doprowadzi nad Wisłą do wyjścia z UE.

Choć PiS wciąż deklaruje, że nie chce opuszczać Unii Europejskiej, jego retoryka i działania coraz częściej przesuwają debatę w stronę polexitu. Czy mamy do czynienia już nie z kalkulacją polityczną, mającą służyć podbieraniu wyborców obydwu Konfederacji, lecz z autentyczną zmianą mentalną wewnątrz największej partii opozycyjnej w Polsce?

Lewica ma do zaproponowania niewiele więcej niż frazesy, prawica proponuje atrakcyjnie wyrażany mętlik. Sprawnie tworzy przekaz złożony ze stopu dawnych wątków z histeriami współczesności. Imigranci versus nacjonalizm. Zielona ideologia versus stare dobre kopalnie. Prawa mniejszości versus stare dobre małżeństwo. Pokój versus przemoc. I jakoś to idzie.

Spadek notowań Prawa i Sprawiedliwości po zwycięstwie Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich nie przełożył się na oczekiwany wzrost poparcia dla partii Jarosława Kaczyńskiego. Zamiast efektu mobilizacji pojawiła się fala radykalizacji po prawej stronie sceny politycznej. Prof. Antoni Dudek w analizie dla „Gazety Wyborczej” wskazuje, że to właśnie prezydent może stać się katalizatorem dalszych przesunięć, a pierwszym poważnym testem będzie decyzja w sprawie ustawy o SAFE.

Śmierć skrajnie prawicowego aktywisty Quentina Deranque może odwrócić dotychczasową opowieść o „kordonie sanitarnym”. Przez lata otoczeni nim byli lepeniści. Dziś chcą, by w tej roli zastąpiła ich radykalna lewica.

Koalicja Obywatelska pozostaje na czele parlamentarnego wyścigu o głosy wyborców, ale jej przewaga topnieje. Najnowsze badanie pokazuje jednak spadki nie tylko po stronie obozu rządzącego, ale i największej partii opozycyjnej. Jednocześnie wyraźnie rośnie znaczenie środowisk prawicowych poza PiS. Suma notowań Konfederacji oraz ugrupowania Grzegorza Brauna daje im potencjalnie jedną z najmocniejszych reprezentacji w przyszłym parlamencie.

Z sondażu United Surveys przeprowadzonego przez IBRiS dla Wirtualnej Polski wynika, że 50,8 proc. Polaków uważa, iż prezes PiS Jarosław Kaczyński nadal w pełni kontroluje partię, natomiast 35,8 proc. respondentów ma odmienne zdanie.

Debata o programie SAFE wyglądała jak triumf merytoryki w polskiej polityce. Problem w tym, że argumenty były tylko dekoracją. Spór o unijne pożyczki na obronność odsłonił głębszy proces – rosnącą nieufność wobec UE i zmianę strategicznego myślenia polskiej prawicy.

Wygrana Antónia José Segury w wyborach prezydenckich to zasługa doraźnej unii politycznej. Przyszłość Portugalii zależy od tego, czy pojawi się odpowiedź na realne problemy społeczeństwa bez uciekania się do nacjonalizmu, wykluczenia i pomysłów demontażu państwa.

Tradwife, czyli „traditional wife” – tik-tokowa moda? Konserwatywny fenomen społeczny? A może element politycznej gry, z której same uczestniczki nie do końca zdają sobie sprawę? Kim właściwie są te „tradycyjne żony” i o jaką tradycję tutaj chodzi?

Czy rzeczywiście cała prawica w Polsce bezkrytycznie wychwala Donalda Trumpa? Czy po prostu publicyście Krytyki Politycznej wygodnie jest tak ją sobie ustawić?

Według najnowszego sondażu, opublikowanego w sobotę, większość respondentów jednoznacznie wskazała, kto ich zdaniem jest dziś rzeczywistym liderem polskiej prawicy.

Wydaje się, że nie tylko obóz rządzący, ale i sama prawica przyjmują za wyznacznik słowa Lecha Wałęsy: „Stłucz pan termometr, nie będziesz miał pan gorączki”. Schemat, po dwóch stronach barykady, jest w tej logice podobny: to nie my, tylko oni są odpowiedzialni za Grzegorza Brauna. Kto ma rację?

Jakiś czas temu Nick Fuentes, wschodząca gwiazda amerykańskiej prawicy, zbulwersował opinię publiczną pochwałą Stalina. Do końca nie wiadomo, o co dokładnie w tym chodziło. Prawdopodobnie była to po prostu kolejna prowokacja publicysty. Zastanawiam się jednak, czy nie było w tym drugiego dna.

Wygrana Karola Nawrockiego to przybliżenie – i ukonkretnienie – zmiany pokoleniowej w kierownictwie obozu prawicowego. A także przesunięcie ideowe: z pozycji „staropisowskich” ku intensywniejszemu katolicyzmowi i flirtowi z fundamentalizmem wolnorynkowym. Powoduje to rosnącą alienację nieistotnej statystycznie, ale dostrzegalnej w sferze opiniotwórczej części prawicowej inteligencji, która z coraz większym trudem odnajduje się w nowej rzeczywistości.

Tradycyjny podział na prawicę i lewicę przypomina analogowy obraz, który pragniemy za wszelką cenę powiększyć na naszych smartfonach w celu ujrzenia najdrobniejszych szczegółów. To nie może się udać.