felieton

Młode baby biorące emerytury? Wspaniale. Ale się naród rzuci. Bo z narodem i kwestią kobiecą to wiadomo, jak jest... „Polityka” tą okładką puszcza oko do widowni, nie zważając na to, jak, excusez-moi, proste i prawicowe to mrugnięcie - pisze Jan Wróbel.

Idź precz! I nie wracaj. Żebym cię już na oczy nie widział. Więcej nam takich nie trzeba.

Współczesny czytelnik, natrafiwszy na starsze edycje klasyków prawa czy filozofii z lat 50. 60. lub 70. XX wieku, czytając wprowadzenia czy wstępy, dozna nieprzyjemnego zdziwienia. Beton? Dębowy język? Gdy ulotnił się historyczny kontekst, bombastyczna ironia jest mało czytelna.

Biorąc rzecz wyłącznie na logikę, powrót do słusznie minionych czasów gospodarki ręcznie sterowanej powinien znajdować się w scenariuszach horrorów lub science fiction. Tymczasem jest kwestią właśnie dyskutowaną w kraju, który został zaproszony do G20. Felieton o pomysłach na państwową sieć sklepów.

Spór o zakres prezydenckich kompetencji co do nominacji sędziów to współczesna wersja historycznego sporu o inwestyturę.

W Polsce mamy 22 mln osób w wieku produkcyjnym. Dodatkowy dzień wolny od pracy oznacza więc de facto „wyparowanie” z rynku 4 mln pracowników – pomysł wprowadzenia czterodniowego tygodnia pracy komentuje w felietonie inwestorka i menedżerka Grażyna Piotrowska-Oliwa.

Ubiegłotygodniowe posiedzenie Europejskiego Banku Centralnego przyniosło zaskakująco korzystne oceny co do kondycji europejskiej gospodarki, zwłaszcza inwestycji - felieton Marty Petki-Zagajewskiej, ekonomistki, szefowej Działu Analiz Makroekonomicznych Banku PKO BP.

Człowiek na ogół chętniej przyłącza się do większości, niż się jej przeciwstawia. Jeśli więc zaprogramowane przez kogoś maszyny skutecznie stworzą wrażenie, że większość ludzi podziela jakiś pogląd, to jest poważne ryzyko, że do maszynowej większości przyłączy się ludzka większość lub znacząca mniejszość. Jeśli nie od razu, to z czasem - felieton Jacka Żakowskiego.

Kiedy w siódmej klasie podstawówki pierwszy raz usłyszałam „Kashmir” Led Zeppelin, nieodwracalnie zmienił się mój cały świat. „Jestem podróżnikiem w czasie i przestrzeni” – śpiewa Robert Plant, a słuchacza poruszają wspomnienia, których nie był nawet świadomy, poza obszarem racjonalnego doświadczenia.

Ponieważ jedną z ulubionych książek mojego dzieciństwa były gawędziarskie wspomnienia Melchiora Wańkowicza „Tędy i owędy”, to w wieku dojrzałym nieraz się zastanawiałem, czy samemu takich „wspomnień” nie strzelić. Zwłaszcza kiedy już przyswoiłem sobie prawdę, że autorzy kreślący kolorową kredką zapis własnego życia nie silą się na bezkompromisową prawdomówność. Niestety, chociażby nie wiem, jak się starać, we wspomnieniach nie da się zazwyczaj uniknąć ujawniania (i naciągania) prawdy o innych osobach niż autor. Mam z tym potężniejące trudności.

Jest rok 2073. Od półwiecza trwa okupacja ziem polskich przez siły europejskie. Rządzona przez kastę ludność została poddana obcej kulturze gendertransu, a nieliczni młodzi patrioci podnoszą oręż duchowego buntu.

Donaldowi Tuskowi potrzebny jest silny PiS – na tyle bliski wygrania wyborów, by dawać przewodniczącemu PO laskę pasterską do ręki. Stado polskiej opozycji niebojące się pisowskiego wilka trudno zagonić do jednej listy, zatem widmo jego wygranej musi być realne. Jednak PiS za silny, niemal pewny zwycięstwa, to kłopot dla Tuska.

W Gdyni w 1970 r., podczas strajku, robotnicy zaśpiewali i „Rotę”, i „Boże, coś Polskę”, i „Mazurka Dąbrowskiego” i komunistyczny hymn „Międzynarodówkę”… W sumie wszystkie te pieśni okazały się polskie – jednoczyły w jednym szeregu wyklęty przez elity naród. Elity odpowiedziały strzelaniem do protestujących.

Zachód zostaje sam w walce z Rosją. Naszego osamotnienia nie zauważamy, poirytowani własnymi kontrowersjami wobec postawy Berlina, Rzymu czy Paryża i zniesmaczeni unikami w wykonaniu rozmaitych tchórzy i realistów (każdy, kto tylko liznął historię XX w., wie, jak często te słowa były synonimami).

Czytając przepisy dosłownie, prawnik powinien podać adres e-mail spółki oraz ponownie złożyć całe pismo. Pytanie tylko, po co? - pisze Bartosz Karolczyk radca prawny, kancelaria Domański Zakrzewski Palinka