Zawieszenie prowadzenia biznesu nie zwalnia z konieczności płacenia danin

Nie ma wątpliwości co do tego, że przedsiębiorca ma możliwość zawieszenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Podstawy ku temu są wskazane w prawie przedsiębiorców (dalej: p.p.). Zgodnie z art. 23 p.p. przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, który jednak nie może być krótszy niż 30 dni. Z kolei w art. 24 p.p. postanowiono, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie jej wykonywania następuje na wniosek przedsiębiorcy ‒ chyba że odrębny przepis stanowi inaczej. W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia wskazanego w tym wniosku albo we wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej albo do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego.

Nie w każdym aspekcie

Jednak, choć przywołane regulacje umożliwiają zawieszenie działalności gospodarczej, to nie regulują skutków tego zawieszenia odnośnie do spraw podatkowych. W tym kontekście będzie konieczne sięgnięcie do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.). Z art. 5 u.p.o.l. wynika m.in. uprawnienie dla rady gminy do określenia wysokości stawek od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Rzecz jasna, stawki podatkowe od tego typu nieruchomości są relatywnie najwyższe. Z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.