Jak prosument powinien rozliczyć w VAT i CIT sprzedaż energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej
Spółka z o.o. Y (podatnik VAT czynny, polski rezydent podatkowy) wykorzystuje w swojej działalności na podstawie umowy najmu instalację fotowoltaiczną. Spółka jako prosument ma umowę z zakładem energetycznym (podatnikiem VAT czynnym), a dzięki wynajętej instalacji fotowoltaicznej wytwarza energię w tzw. mikroinstalacji OZE, z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 50 kW (wielkość instalacji wyłącza obowiązek uzyskania zezwolenia i decyzji środowiskowych). Spółka dokonała zgłoszenia instalacji fotowoltaicznej 1 października 2023 r. i w związku z tym obejmuje ją zasada net-billingu zgodnie z ustawą z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (dalej: ustawa o OZE). Zdarza się, że wyprodukowana i niezużyta przez spółkę na własne potrzeby energia (np. w dni wolne od pracy) stanowi nadwyżkę energii wyprodukowanej przez Y, która zostaje wprowadzona do sieci energetycznej zakładu energetycznego. W ten sposób powstaje tzw. depozyt prosumencki (inaczej: suma godzinowych sald ujemnych). Za styczeń 2024 r. wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikającej z salda ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej wprowadzonej w poszczególnych godzinach do sieci przez prosumenta – po zbilansowaniu międzyfazowym) i rynkowej ceny energii elektrycznej wyniosła 1230 zł. Zawarta przez spółkę umowa z zakładem energetycznym nie określa terminu płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta. Pomiędzy Y a zakładem energetycznym nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Rokiem podatkowym spółki jest rok kalendarzowy, właściwa dla niej jest stawka CIT 19 proc. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jak spółka powinna rozliczyć kwotę depozytu prosumenckiego na gruncie VAT oraz CIT? © ℗
VAT
Opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), a przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).
Ustawa o VAT nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że np. dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” (wykonanie czynności za wynagrodzeniem), co wynika z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy np. dostawą towarów a otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar może być inny towar lub usługa) albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.