Czy podatnicy prowadzący PKPiR mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy aktualizujące należności
Prowadzę działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym, w ramach której świadczę usługi informatyczne dla podmiotów krajowych i zagranicznych. Jeden z kontrahentów z Wielkiej Brytanii zalega z zapłatą od lutego br. Nie mogłem dokonać zmniejszenia przychodu w ramach ulgi na złe długi, bo działalność dłużnika nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Zleciłem zagranicznej kancelarii prawnej windykację należności. Przekazała mi ona postanowienie zagranicznej administracji o postawieniu dłużnika w stan likwidacji. Czy analogicznie jak podatnicy prowadzący księgi rachunkowe i dokonujący odpisów aktualizujących mogę zaliczyć do kosztów podatkowych niezapłaconą wierzytelność?
Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów aktualizujących określa art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o PIT. Zgodnie z nim nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 14 ustawy o PIT do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o PIT.
Tworzenie odpisów aktualizujących należności dotyczy również podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3752/17. Podkreślił on, że: „Nie ma przy tym znaczenia, w jakiej formie podatnik prowadzi księgi podatkowe (księgi rachunkowe, czy też podatkową księgę przychodów i rozchodów). Wprawdzie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2017 r. poz. 728) nie zostały przewidziane odpisy aktualizujące należności nieściągalne, jednak zróżnicowanie skutków podatkowych w zależności od formy prowadzenia ksiąg podatkowych jest nieuzasadnione z punktu widzenia ratio legis przepisu art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o PIT i konstytucyjnej zasady proporcjonalności obowiązującej w legislacji podatkowej (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP)”. Stanowisko to znajduje również odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (np. z 18 listopada 2021 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.761.2021.2.MAP; z 11 grudnia 2020 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.694.2020.1.KP; z 16 lipca 2020 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.396.2020.1.MGR).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.