Magazyn

Po pomarańczowej rewolucji ukraiński wywiad zdobył plany rosyjskiego Sztabu Generalnego, w których opisano scenariusz zbrojnego podboju lewobrzeżnej Ukrainy. Ale nikt się nimi nie przejął. Zareagowano tak, jak w 2021 r. zareagowaliby europejscy politycy, gdyby na ich biurka trafiły rosyjskie plany podboju Europy - mówi Maksym Butczenko, ukraiński pisarz i dziennikarz.

Dzisiejsza sytuacja w Polsce przypomina trochę czasy sprzed panowania Jana III Sobieskiego, gdy kraj był podzielony na obozy malkontentów i regalistów. Retoryka tych stronnictw do złudzenia przypomina wojnę PiS–PO. Jakbyśmy czytali „Wyborczą” albo słuchali TVN-u i TVP, tylko przerobione na XVII-wieczne druki - mówi Jacek Komuda, pisarz i historyk.

Druga wojna światowa wywołała w Europie falę egalitarnych nastrojów. W Wielkiej Brytanii laburzyści połączyli idee państwa opiekuńczego z centralnym zarządzaniem. Premier Clement Attlee znacjonalizował kopalnie węgla, firmy energetyczne, kolej i linie lotnicze. Reformy te szybko podchwycili Francuzi.

Nie jestem „wyznawcą polityki klimatycznej. Energetyka to domena nauk technicznych i praw ekonomii, a nie ideologii - mówi Ireneusz Zyska, poseł Prawa i Sprawiedliwości, wiceminister klimatu i środowiska w latach 2019–2023.

Przed sobą mamy dwie ścieżki: albo zwiększamy finansowanie ochrony zdrowia i dzięki temu wydajność systemu, albo zostajemy na tym poziomie, co jest, i idziemy w kierunku komercjalizacji i prywatyzacji. Jestem przeciwnikiem tego drugiego kierunku, bo choć systemy prywatne czasami działają efektywnie, to z czasem się sypią - mówi Wojciech Konieczny, senator Nowej Lewicy.

Utrzymywanie przy życiu instytucji, które mogą jeszcze się przydać w czasach lepszej politycznej koniunktury, i zabezpieczanie elementarnej spójności globalnego formatu negocjacji – to najwięcej, na co mogą liczyć w nowych realiach dyplomaci i aktywiści zajmujący się klimatem. Chyba że pogodzą się z nową skomplikowaną rzeczywistością.

Im bardziej realistyczne gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy (i reszty Europy) zdołamy wymyślić, tym mniejsza jest szansa, że Rosja się na nie zgodzi. Stanów Zjednoczonych niestety może dotyczyć to samo.

Rok 1939, zbliża się wojna. Zapobiegliwy rząd II Rzeczypospolitej zgromadził olbrzymie rezerwy złota – prawie 80 ton w sztabach i monetach o łącznej wartości 463,6 mln zł., czyli ok. 87 mln ówczesnych dolarów. Działano z myślą o jednym celu: aby w obliczu nadciągającej wojny państwo miało solidne zabezpieczenie.

Z biegiem stuleci systemy pieniężne nieustannie się zmieniały, dostosowując do potrzeb i możliwości swoich czasów. Ale jedno pozostawało w nich stałe – siła złota.