Artykuły autora

Na Europę przypadło w 2025 r. już 21 proc. globalnych wydatków wojskowych, niewiele mniej na Chiny i Rosję. Niedoścignionym liderem pozostają Stany Zjednoczone, nie tylko pod względem nakładów, lecz także ich efektów, czyli realnych zdolności militarnych.

Antyrosyjska Ukraina, Rosja już całkiem zależna od Chin, stopniowy powrót Europy do myślenia o własnej sile militarnej i realnej niezależności energetycznej, ale również ostateczne podkopanie świata opartego na prawie i cywilizowanych zasadach. Oto najważniejsze skutki wojny, którą rozpętał Władimir Putin, po czterech latach jej trwania.

Na pozór w Kraju Kwitnącej Wiśni niewiele się zmieniło. Japonią nadal rządzi Partia Liberalno-Demokratyczna kierowana przez Sanae Takaichi. Ale to prawdopodobnie początek nowego etapu – dla państwa, dla regionu, a może i dla świata.

Dobra wiadomość: lada moment może się okazać, że zmuszenie Rosji do przerwania działań wojskowych przeciwko Ukrainie oraz do zawarcia pokoju jest w zasięgu ręki. Zła: to i tak nie wystarczy, by nasza część świata stała się bezpiecznym miejscem. Niezależnie od tego, jakie efekty - i kiedy - przyniosą negocjacje pokojowe.

Przełomowa umowa handlowa Unii Europejskiej z Indiami oraz równoczesne, intensywne umizgi wielu krajów Zachodu do Chin to już nie tylko biznes. To sygnały wysoce prawdopodobnej zmiany biegunów globalnej polityki.

Europejski antyamerykanizm rośnie, podobnie jak pokusa, by korzystać z niego na krajowym podwórku, a proeuropejską retoryką maskować forsowanie własnych interesów. Francja na czele z prezydentem Emmanuelem Macronem to nie jedyny przykład na naszym kontynencie.

Niezależnie od tego, co się dalej stanie z amerykańskimi aspiracjami do zawładnięcia bogactwami Grenlandii, ofiarą szarży Trumpa może paść NATO i polityczna wiarygodność Unii Europejskiej. Jednak wciąż jeszcze jest szansa, by ten kataklizm przynajmniej złagodzić – pisze Witold Sokała.

Po akcji USA w Wenezueli Xi Jinping oraz Władimir Putin mają się czym martwić. Kombinacja brutalnych działań ekonomicznych, rozbijanie wewnętrznej spoistości reżimu oraz wsparcie polityczne dla opozycji może zachwiać wieloma tronami. Europa powinna natomiast zrozumieć, że mimo wszystko to nie Donald Trump jest jej głównym problemem.