Płatnik nie może samodzielnie kwestionować długości zwolnienia lekarskiego

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży ‒ nie dłużej niż przez 270 dni. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 2 za okres niezdolności do pracy lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni – z pewnymi wyjątkami.

Jak widać, ustawa zasiłkowa zakreśla ogólne granice przyznawania prawa do zasiłku chorobowego. Jednak nie ustanawia granicy długości okresu niezdolności do pracy, na jaki można wystawić zaświadczenie. Trzeba tutaj dodać, że nie jest rolą lekarza obliczanie okresu zasiłkowego dla ubezpieczonego – to rola płatnika zasiłku, a więc albo płatnika składek za tę osobę, albo ZUS. Lekarz określa jedynie, przez jaki czas dana osoba jest niezdolna do pracy. To, czy za ten okres otrzyma zasiłek, jest oddzielną kwestią, o której nie decyduje lekarz.