Artykuły autora

Nie można nie zgodzić się z rosyjskim prowojennym Telegram-kanałem Rybar, który konferencję alaskańską podsumował zdaniem: „Władimir Putin umocnił swój image stratega i dyplomaty, odniósłszy ogromne polityczne zwycięstwo na oczach całego świata”.

Międzynarodowe sukcesy Donalda Trumpa są, jak dotąd, umiarkowane. Zakończyć wojny w Ukrainie się nie udało, Chiny ani Indie nie wystraszyły się POTUS, Huti jak paraliżowali, tak paraliżują transport przez Morze Czerwone, rząd Iranu się nie wywrócił, zaś Gaza nie stała się śródziemnomorskim kurortem. Na tym tle trzeba docenić to, czego Trump dokonał w kwestii konfliktu azerbejdżańsko-armeńskiego. To sukces bardzo rzeczywisty.

Jakie efekty spotkanie Trumpa z Putinem może przynieść dla naszego kraju? Wydaje się, że niestety wyłącznie negatywne. Na płaszczyźnie międzynarodowej odwołanie wizyty w Warszawie generała Kelloga można zrozumieć tylko jako zademonstrowanie, iż Polska – wbrew nadziejom co bardziej prostodusznych miejscowych trumpistów – nie zajmuje wcale żadnej szczególnej pozycji, jeśli chodzi o podejmowanie przez Waszyngton kluczowych decyzji, dotyczących polityki wobec Rosji i, szerzej, naszego regionu.

W przyszłości historycy mogą jego prezydenturę uznać za dobrą lub złą. Ale z pewnością nie za „pisowską”. Karol Nawrocki to polityk mniej związany z Jarosławem Kaczyńskim niż Andrzej Duda.

Słowa Grzegorza Brauna (o nieistnieniu komór gazowych, połączone z niechęcią do przyznania, iż Niemcy mordowali Żydów na skalę przemysłową) potępiła praktycznie cała (łącznie z radykalną prawicą) scena polityczna; zostały one także zdemolowane przez historyków. Publicyści wielokrotnie również opisali motywację Brauna: cyniczne grupowanie wokół siebie elektoratu najskrajniejszego, często złożonego z ludzi, jak to się teraz mówi, znajdujących się w spektrum (jeszcze niedawno określanych jako „świry”).